| اصول كافي ثقةالاسلام كليني جلد دوم |  |

50- وَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع فِى قَوْلِهِ تَعَالَى بَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا أَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ قَالَ وَلَايَةُ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع اصول كافى جلد 2 صفحه 292 روايت 50
امام صادق عليه السلام راجع به قول خداى تعالى : ((كسانى را كه ايمان آورده اند، مژده بده كه نزد پروردگارشان پايگاه راستى و درستى دارند 2 سوره 9)) فرمود: آن پايگاه ولايت اميرالمؤ منين عليه السلام است .

51- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ الْبَرْقِيِّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَيْلِ عَنْ أَبِى حَمْزَةَ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ ع فِى قَوْلِهِ تَعَالَى هذانِ خَصْمانِ اخْتَصَمُوا فِى رَبِّهِمْ فَالَّذِينَ كَفَرُوا بِوَلَايَةِ عَلِيٍّ قُطِّعَتْ لَهُمْ ثِيابٌ مِنْ نارٍ اصول كافى جلد 2 صفحه 292 روايت 51
امام باقر عليه السلام درباره اين قول خداى تعالى فرمود: ((اينها دو دشمن باشند كه درباره پروردگار خود دشمنى كردند، كسانى كه (بولايت على عليه السلام ) كافر شدند، برايشان جامه هاى آتشين بريده شده ))

52- الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أُورَمَةَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ حَسَّانَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ كَثِيرٍ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع عَنْ قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى هُنالِكَ الْوَلايَةُ لِلّهِ الْحَقِّ قَالَ وَلَايَةُ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع اصول كافى جلد 2 صفحه 293 روايت 52
عبدالرحمن بن كثير گويد: از امام صادق عليه السلام راجع به قول خداى تعالى : ((آنجاست ولايت براى خدا بر حق 44 سوره 18)) پرسيدم ، فرمود: ولايت اميرالمؤ منين عليه السلام است . (به حديث 1113 رجوع شود).

53- مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الْخَطَّابِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ حَسَّانَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ كَثِيرٍ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع فِى قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ صِبْغَةَ اللّهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللّهِ صِبْغَةً قَالَ صَبَغَ الْمُؤْمِنِينَ بِالْوَلَايَةِ فِى الْمِيثَاقِ اصول كافى جلد 2 صفحه 293 روايت 53
امام صادق عليه السلام درباره قول خداى عزوجل : ((رنگ خدا است و كيست كه رنگ او از رنگ خدا بهتر باشد؟! 138 سوره 2)) فرمود: خدا مؤ منين را در زمان ميثاق بولايت رنگ آميزى كرد.

54- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ صَالِحٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الْحَلَبِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فِى قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ رَبِّ اغْفِرْ لِى وَ لِوالِدَيَّ وَ لِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِناً يَعْنِي الْوَلَايَةَ مَنْ دَخَلَ فِى الْوَلَايَةِ دَخَلَ فِى بَيْتِ الْأَنْبِيَاءِ ع وَ قَوْلُهُ إِنَّما يُرِيدُ اللّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً يَعْنِى الْأَئِمَّةَ ع وَ وَلَايَتَهُمْ مَنْ دَخَلَ فِيهَا دَخَلَ فِى بَيْتِ النَّبِيِّ ص اصول كافى جلد 2 صفحه 293 روايت 54
امام صادق عليه السلام درباره قول خداى عزوجل : ((پروردگارا! مرا و پدر و مادرم را با هر كه بحال ايمان وارد خانه من شود بيامرز 28 سروه 71 )) فرمود: مقصود ولايت است ، هر كس وارد ولايت شود، به خانه پيغمبران وارد شده است . و مقصود از قول خداى تعالى : ((خدا مى خواهد ناپاكى را از شما خانواده ببرد و شما را به خوبى پاكيزه كند 33 سوره 33)) ائمه عليهم السلام و ولايت آنهاست ، هر كس در ولايت آنها وارد شود در خانه پيغمبر صلى اللّه عليه وآله وارد شده است .

شرح :
آيه اول را خداى تعالى از زبان حضرت نوح عليه السلام بيان مى كند و دعائى است كه آن جناب بعد از غرق شدن كفار و بسلامت نشستن كشتى خود مى كند، و مقصود از ورود در خانه ، ورود در ولايت و پيروى اوست ، پس هر كه در ولايت ائمه عليهم السلام هم وارد شود، مشمول دعاى جناب نوح گردد.

55- وَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَيْلِ عَنِ الرِّضَا ع قَالَ قُلْتُ قُلْ بِفَضْلِ اللّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذلِكَ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِمّا يَجْمَعُونَ قَالَ بِوَلَايَةِ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ ع هُوَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُ هَؤُلَاءِ مِنْ دُنْيَاهُمْ اصول كافى جلد 2 صفحه 294 روايت 55
محمد بن فضيل گويد: از حضرت رضا عليه السلام اين آيه را پرسيدم : ((بگو بكرم و رحمت خدا بايد شادمان باشند كه آن از آنچه جمع مى آورند بهتر است 58 سوره 10 فرمود: بولايت محمد و آل محمد (بايد شادمان باشند) كه آن بهتر است از دنيائى كه آنها جمع مى كنند.

56- أَحْمَدُ بْنُ مِهْرَانَ عَنْ عَبْدِ الْعَظِيمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْحَسَنِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَسْبَاطٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الْحَمِيدِ عَنْ زَيْدٍ الشَّحَّامِ قَالَ قَالَ لِى أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع وَ نَحْنُ فِى الطَّرِيقِ فِى لَيْلَةِ الْجُمُعَةِ اقْرَأْ فَإِنَّهَا لَيْلَةُ الْجُمُعَةِ قُرْآناً فَقَرَأْتُ إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيقاتُهُمْ أَجْمَعِينَ. يَوْمَ لايُغْنِى مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً وَ ل ا هُمْ يُنْصَرُونَ. إِلاّ مَنْ رَحِمَ اللّهُ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع نَحْنُ وَ اللَّهِ الَّذِى رَحِمَ اللَّهُ وَ نَحْنُ وَ اللَّهِ الَّذِى اسْتَثْنَى اللَّهُ لَكِنَّا نُغْنِى عَنْهُمْ اصول كافى جلد 2 صفحه 294 روايت 56
زيد شحام گويد: شب جمعه اى بود و ما راه مى رفتيم كه امام صادق عليه السلام به من فرمود: قرآن بخوان ، زيرا شب جمعه است ، من اين آيه را خواندم : ((وعده گاه همگى آنها روز فصل قيامت است روزى كه هيچ دوستى براى دوست خود كارى نسازد و آنها يارى نشوند، مگر آنكه خدايش ترحم كند 42 سوره 44 )) امام صادق عليه السلام فرمود: به خدا ما را خدا ترحم كرده و ما را خدا استثنا فرموده ولى ما از دوستان خود كارسازى كنيم .

شرح :
فصل به معنى تمييز و جدا كردن است ، چون در قيامت اهل حق از اهل باطل جدا شوند آن روز را فصل گويند، يا به جهت اين است كه هر خويشاوند و دوستى از خويشاوند و دوستش جدا مى شود. و لفظ كان در قرآن نيست ، گويا كاتبين در اينجا افزوده اند. و طبق تفسير امام عليه السلام الا من رحم الله استثناء است از مولى اول نه از هم ينصرون . و نيز اين روايت دلالت دارد بر فضيلت قرائت قرآن در شب جمعه ، مرآت ص 328.

57- أَحْمَدُ بْنُ مِهْرَانَ عَنْ عَبْدِ الْعَظِيمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ يَحْيَى بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص هِيَ أُذُنُكَ يَا عَلِيُّ اصول كافى جلد 2 صفحه 294 روايت 57
امام صادق عليه السلام : چون اين آيه نازل شد: ((و گوشى شنوا آن را حفظ كند 12 سوره 69 ))، رسول خدا صلى اللّه عليه وآله فرمود: آن گوش تو است ، اى على .

58- أَحْمَدُ بْنُ مِهْرَانَ عَنْ عَبْدِ الْعَظِيمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَيْلِ عَنْ أَبِى حَمْزَةَ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ ع قَالَ نَزَلَ جَبْرَئِيلُ ع بِهَذِهِ الْآيَةِ عَلَى مُحَمَّدٍ ص هَكَذَا فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا آلَ مُحَمَّدٍ حَقَّهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِى قِيلَ لَهُمْ فَأَنْزَلْنا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا آلَ مُحَمَّدٍ حَقَّهُمْ رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ اصول كافى جلد 2 صفحه 294 روايت 58
امام باقر عليه السلام فرمود: جبرئيل عليه السلام اين آيه را اين گونه بر محمد صلى اللّه عليه وآله نازل كرد: ((كسانى كه (نسبت به حق آل محمد) ستم كردند، سخنى جز آنچه دستور داشتند، بجاى آن آوردند، پس ما بر آنها كه (نسبت به حق آل محمد) ستم كردند، بسبب كارهاى ناروائى كه مى كردند، از آسمان عذابى نازل كرديم 59 سوره 2)).

59- وَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ عَنْ عَبْدِ الْعَظِيمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْحَسَنِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَيْلِ عَنْ أَبِى حَمْزَةَ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ ع قَالَ نَزَلَ جَبْرَئِيلُ ع بِهَذِهِ الْآيَةِ هَكَذَا إِنَّ الَّذِينَ... ظَلَمُوا آلَ مُحَمَّدٍ حَقَّهُمْ لَمْ يَكُنِ اللّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِيَهْدِيَهُمْ طَرِيقاً. إِلاّ طَرِيقَ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها أَبَداً وَ كانَ ذلِكَ عَلَى اللّهِ يَسِيراً ثُمَّ قَالَ يا أَيُّهَا النّاسُ قَدْ جاءَكُمُ الرَّسُولُ بِالْحَقِّ مِنْ رَبِّكُمْ فِى وَلَايَةِ عَلِيٍّ فَآمِنُوا خَيْراً لَكُمْ وَ إِنْ تَكْفُرُوا بِوَلَايَةِ عَلِيٍّ فَإِنَّ لِلّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ مَا فِي الْأَرْضِ اصول كافى جلد 2 صفحه 295 روايت 59
و فرمود: اين آيه را جبرئيل عليه السلام اين گونه نازل كرد: ((همانا كسانى كه (نسبت به حق آل محمد) ستم كردند، خدا در معرض آمرزش ‍ ايشان نيست و به راهى هدايتشان نكند، جز راه دوزخ كه هميشه در آن جاودانند، و اين براى خدا آسانست سپس فرمايد : اى مردم ! پيغمبر از جانب پروردگارتان به حق سوى شما آمده (درباره ولايت على ) ايمان آوريد كه مايه خير شماست و اگر كافر شويد (به ولايت على ) آنچه در آسمانها و در زمين است متعلق بخداست )) (يعنى به او زيانى نرسد).

60- أَحْمَدُ بْنُ مِهْرَانَ رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ عَبْدِ الْعَظِيمِ عَنْ بَكَّارٍ عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ ع قَالَ هَكَذَا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ وَ لَوْ أَنَّهُمْ فَعَلُوا ما يُوعَظُونَ بِهِ فِى عَلِيٍّ لَكانَ خَيْراً لَهُمْ اصول كافى جلد 2 صفحه 295 روايت 60
امام باقر عليه السلام فرمود: اين آيه اين گونه نازل شد: اگر آنها آنچه را (درباره على ) پند داده شدند، انجام دهند، بر ايشان بهتر است . (بحديث 1107 رجوع شود).

61- أَحْمَدُ عَنْ عَبْدِ الْعَظِيمِ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ مَالِكٍ الْجُهَنِيِّ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ قَالَ مَنْ بَلَغَ أَنْ يَكُونَ إِمَاماً مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ يُنْذِرُ بِالْقُرْآنِ كَمَا يُنْذِرُ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ ص اصول كافى جلد 2 صفحه 295 روايت 61
مالك جهنى گويد: اين آيه را به امام صادق عليه السلام عرض كردم : ((اين قرآن به سوى من وحى شد تا شما را و هر كه را برسد بوسيله آن بيم دهم 20 سوره 6 )) فرمود: يعنى كسى كه به درجه امامت برسد از آل محمد با قرآن بيم مى دهد: چنانكه رسول خدا صلى اللّه عليه وآله بيم مى داد (به حديث 1100 رجوع شود).

62- أَحْمَدُ عَنْ عَبْدِ الْعَظِيمِ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ مَيَّاحٍ عَمَّنْ أَخْبَرَهُ قَالَ قَرَأَ رَجُلٌ عِنْدَ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ فَقَالَ لَيْسَ هَكَذَا هِيَ إِنَّمَا هِيَ وَ الْمَأْمُونُونَ فَنَحْنُ الْمَأْمُونُونَ اصول كافى جلد 2 صفحه 296 روايت 62
مردى خدمت امام صادق عليه السلام اين آيه را قرائت كرد: ((بگو كار كنيد كه خدا و رسولش و مؤ منان ، كردار شما را مى بينند 105 سوره 9)) فرمود: اين چنين نيست بلكه آن والماءمونون است و ما هستيم ماءمونون .

شرح:
ماءمون در اينجا به معنى ايمن از خطا و اشتباه و گناه است و گويا مقصود امام عليه السلام اين است كه : كلمه مؤ منون در آيه به معنى اهل ايمان در برابر كفاريست ، بلكه در اينجا (از نظر تاءويل ) معنى خاصى دارد كه تنها شامل معصومين و اهلبيت مخصوص پيغمبر صلى اللّه عليه وآله مى شود، چنانچه در احاديث 574 578 گذشت .

63- أَحْمَدُ عَنْ عَبْدِ الْعَظِيمِ عَنْ هِشَامِ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ هَذَا صِرَاطُ عَلِيٍّ مُسْتَقِيمٌ اصول كافى جلد 2 صفحه 296 روايت 63
امام صادق عليه السلام فرمود: ((اين راه على است كه مستقيم است 41 سوره 15)).

شرح:
قرائت مشهور در اين آيه على به فتح لامست (حرمت جز باضافه ياء متكلم ) و بنا بر اين سه معنى را متحمل است .
(1) راه آنهائى كه گول شيطان خوردند، نزد من راست است ، يعنى به كيفر كردارشان مى رسانم .
(2) گمراهان و مخلصان كه در آيه پيش ذكر شده است ، بر من گذر مى كنند و هر يك را مطابق كردارشان جزا خواهم داد.
(3) اين دين مستقيم است رهبرى و بيانش با من است . و قرائت ديگر على بكسر لامست ، و در اين صورت بعضى آن را برفع خوانده و صفت صراط گرفته اند يعنى راهيست عالى و بلند و بعضى بجز قرائت كرده اند، يعنى راه و طريقه على بن ابيطالب عليه السلام مستقيم است .

64- أَحْمَدُ عَنْ عَبْدِ الْعَظِيمِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَيْلِ عَنْ أَبِى حَمْزَةَ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ ع قَالَ نَزَلَ جَبْرَئِيلُ بِهَذِهِ الْآيَةِ هَكَذَا فَأَبى أَكْثَرُ النّاسِ بِوَلَايَةِ عَلِيٍّ إِلاّ كُفُوراً قَالَ وَ نَزَلَ جَبْرَئِيلُ ع بِهَذِهِ الْآيَةِ هَكَذَا وَ قُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فِى وَلَايَةِ عَلِيٍّ فَمَنْ شاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَ مَنْ شاءَ فَلْيَكْفُرْ إِنّا أَعْتَدْنا لِلظّالِمِينَ آلَ مُحَمَّدٍ ناراً اصول كافى جلد 2 صفحه 296 روايت 64
امام باقر عليه السلام فرمود: اين آيه را جبرئيل اينگونه نازل كرد: ((بيشتر مردم (نسبت به ولايت على ) جز ناسپاسى نخواستند 85 سوره 17)) و فرمود: جبرئيل عليه السلام اين آيه را اين گونه نازل كرد: ((و بگو اين حق از پروردگار شماست (درباره ولايت على ) هر كه خواهد ايمان آورد و هر كه خواهد منكر شود، ما براى ستمگران (به آل محمد) آتشى آماده كرده ايم 29 سوره 18)).

65- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَيْلِ عَنْ أَبِى الْحَسَنِ ع فِى قَوْلِهِ وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللّهِ أَحَداً قَالَ هُمُ الْأَوْصِيَاءُ اصول كافى جلد 2 صفحه 297 روايت 65
حضرت ابوالحسن عليه السلام درباره قول خدا: ((سجده گاهها براى خداست ، پس با خدا ديگرى را نخوانيد 18 سوره 71 )) فرمود: آنها اوصياء هستند.

شرح:
مفسرين كلمه مساجد را به معنى مكانهاى عبادت و يا هفت عضو مخصوص سجده گفته اند، ولى بنابر اين تاءويل ، مقصود از مساجد ائمه عليهم السلامند. در اين صورت مراد اين است كه : خانه هاى ايشان به منزله مسجد است و يا باعتبار اينكه ايشان اهل و صاحب مسجدند و يا آنكه وجودشان بيوت معنوى و محل عبادت خداى تعالى است ، چنانچه در حديث 61)) بيان شد.

66- مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنِ الْأَحْوَلِ عَنْ سَلَّامِ بْنِ الْمُسْتَنِيرِ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ ع فِى قَوْلِهِ تَعَالَى قُلْ هذِهِ سَبِيلِى أَدْعُوا إِلَى اللّهِ عَلى بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِى قَالَ ذَاكَ رَسُولُ اللَّهِ ص وَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع وَ الْأَوْصِيَاءُ مِنْ بَعْدِهِمْ اصول كافى جلد 2 صفحه 297 روايت 66
امام باقر عليه السلام درباره قول خداى تعالى : ((بگو راه من اين است ، او روى بصيرت و بينائى من و آنكه پيرويم كند، به سوى خدا مى خوانيم 108 سوره 12 )) فرمود: خواننده بسوى خدا پيغمبر و اميرالمؤ منين و اوصياء بعد از او هستند.

67- مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ عَنْ حَنَانٍ عَنْ سَالِمٍ الْحَنَّاطِ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ ع عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَأَخْرَجْنا مَنْ كانَ فِيها مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فَما وَجَدْنا فِيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَقَالَ أَبُو جَعْفَرٍ ع آلُ مُحَمَّدٍ لَمْ يَبْقَ فِيهَا غَيْرُهُمْ اصول كافى جلد 2 صفحه 297 روايت 67
سالم حناط گويد: از امام باقر عليه السلام اين قول خداى عزوجل را پرسيدم : ((و هر كس از مؤ منين كه در آنجا بود، بيرونش برديم ، زيرا در آنجا جز يك خانواده از مطيعان نيافتيم 35 سوره 51 ))امام باقر عليه السلام فرمود: در آن خانواده كسى جز آل محمد باقى نماند.

| اصول كافي ثقةالاسلام كليني جلد دوم |  |