و تقديس كند . اسلام كه كعبه را قبله نماز قرار داده باين معنی نيست كه‏ مردم در حين نماز كعبه را تقديس كنند و لهذا در ذهن هيچ مسلمانی تقديس‏ كعبه خطور نمی‏كند از اين جهت درست مثل اين است كه به مسلمانان می‏گفتند هنگام نماز همه رو به نقطه جنوب بايستيد كه مفهومی جز اينكه در حين‏ عبادت همه وضع واحدی داشته باشد ندارد . هرگز در دين اسلام كوچكترين‏ اشاره‏ای به اين مطلب نيست كه خداوند با كعبه و مسجد الحرام يك ارتباط خاص دارد بلكه عكس آن تعليم داده شده است قرآن كريم صريحا می‏فرمايد : " « اينما تولوا فثم وجه الله »" ( 1 ) و اگر به كعبه گفته می‏شود " بيت " از آن جهت است كه هر معبدی " بيت الله " است . پس رو به‏ كعبه ايستادن تنها مبتنی بر يك حكمت و فلسفه اجتماعی است . آن حكمت‏ اين است كه اولا مسلمانان از لحاظ جهتی كه در حين انجام عمل عبادت‏ انتخاب می‏كنند يكی باشند تفرق و تشتت نداشته باشند . ثانيا نقطه‏ای كه‏ برای وحدت انتخاب می‏كنند همانجا باشد كه اولين بار در جهان برای پرستش‏ خدای يگانه ساخته شد كه اين خود نوعی احترام به عبادت خداوند يكتاست . عبادت زردشتيان به اقرار خودشان و خود آقای دكتر معين ، تقديس و تعظيم خود آتش است ، چگونه ممكن است تعظيم و تقديس آتش عبادت‏ اهورامزدا محسوب شود . عبادت در قاموس معارف اسلام مفهوم وسيعی دارد ، هر نوع طاعتی كه از طاعت خدا سرچشمه نگيرد ، خواه اطاعت نفس اماره و يا اطاعت انسانهای‏ ديگر ، شرك محسوب می‏شود . البته اينگونه شركها مراتب ضعيف شرك است‏ و مستلزم خروج از حوزه اسلام نيست ، ولی اعمالی كه به " قصد انشاء عبادت " و اظهار عبوديت انجام می‏گيرد ، يعنی اعمالی كه هيچ مفهوم و معنيی ندارد جز تقديس و تنزيه كامل طرف و اظهار عبوديت نسبت به او ، از قبيل ركوع و سجود و قربانی و غيره ، به هيچ وجه برای غير خدا جايز نيست ، نه برای پيغمبر و امام و نه برای فرشته و يا چيز ديگر ، اين‏ اعمال اگر برای غير ذات احديت صورت گيرد شرك است ، اعم از اينكه با عقيده پاورقی : ( 1 ) سوره بقره ، آيه . 115