بسيار تربيت كرده است . خواجه در سال 597 متولد شده و در سال 672 درگذشته است . 2 - اثيرالدين ، مفضل بن عمر ابهری . كتاب معروف او كتاب هداية است‏ در طبيعيات و الهيات كه جای شايسته‏ای باز كرده است . اين كتاب را قاضی حسين ميبدی و صدرالمتألهين شيرازی شرح كرده‏اند . شرح اخير موجب‏ شهرت بيشتر كتاب و مؤلف آن شده است . علامه حلی در كتاب جوهرالنضيد صفحه 78 درباب عكس سالبه جزئيه كه مورد اتفاق منطقيين است كه عكس‏ ندارد . می‏گويد : به استثنای قضيه مشروطه خاصه و عرفيه خاصه ، بعد می‏گويد : اين مطلب از مطالبی است كه اثيرالدين مفضل بن عمر ابهری بر آن وقوف‏ يافت . گويند شاگرد امام فخر رازی بوده است . 3 - نجم‏الدين علی بن عمر كاتبی قزوينی ، معروف به دبيران . از اكابر حكما و منطقيين و رياضيدانان بشمار می‏رود . كتاب معروف او در حكمت‏ كتاب حكمة العين است كه شروح بسيار بر آن نوشته شده است ، كتاب‏ معروفش در منطق شمسيه است كه به نام خواجه شمس‏الدين صاحب ديوان جوينی‏ نوشته است و قطب الدين رازی آنرا شرح كرده و مجموع متن و شرح از كتب‏ رايج درسی طلاب است كاتبی استاد علامه حلی و قطب‏الدين شيرازی و همكار و مصاحب خواجه نصيرالدين طوسی در ساختن رصد مراغه بوده و در سال 675 درگذشته است . طبقه چهاردهم اين طبقه را شاگردان خواجه نصيرالدين طوسی تشكيل می‏دهند . 1 - حسن بن يوسف بن مطهر حلی . معروف به علامه حلی . هر چند شهرت‏ علامه حلی به فقاهت است اما او مردی جامع بوده در منطق و فلسفه نيز