ناميده است . د - با آنكه اهورامزدا در عرش جلال خود هيچ ضد و ندی ندارد معذلك‏ زردشت معتقد است كه در برابر هر نيكی يك بدی موجود است ، چنانكه در برابر " اشا " يعنی راستی و حقيقت ، " دروغ " و باطل جای گرفته و در برابر حيات و زندگانی موت و مرگ قرار گرفته است . به همين قياس در برابر روح مقدس پاك " سپنت مئنيو " روح شرير و ناپاك " انگرامئنيو " جای دارد كه به معنی روان پليد است . . . روز نخست كه اين دو روان‏ توام با يكديگر پديد آمد يكی حيات و هستی را برقرار كرد و ديگری فنا و نابودی را و سرانجام جايگاه جاويد بدان ( دوزخ ) بهره پيروان دروغ خواهد بود ، ليكن انديشه پاك و جايگاه جاويد نيكان يعنی بهشت نصيب پيروان‏ راستی خواهد شد . . . از دو روان توامان در آغاز آفرينش جهان ، آن يك‏ كه پاك و نيكو كار است به ديگری كه دشمن او بود چنين گفت : تا آخرين‏ روز ، نه در جهان كنش و گويش و منش و نه در عالم ارواح و اجسام ، ما دو روان با يكديگر هماهنگ نخواهيم شد . ه - نقطه اصلی و پايه اساسی اخلاق در آيين زردشت بر روی اين قاعده است‏ كه نفس و ضمير هر فرد آدميزاد يك ميدان نبرد دائمی بين خير و شر است و سينه آدمی تنوری است كه آتش اين جنگ همواره در آن مشتعل می‏باشد روزی‏ كه اهورامزدا آدمی را بيافريد او را آزادی عمل عطا كرد كه خود عمل خود را برگزيند ، يعنی دارای نيروی پاورقی : ( 1 ) در فراز " د " گفته خواهد شد كه " سپنت مئنيو " رقيب و توام " انگره مئنيو " است . پس انگره مئينو وسيله سپنت مئنيو پديد نيامده است . پس بايد برای اهورامزدا دو نوع اراده قائل باشيم ، اراده‏ قدوسی و اراده غير قدوسی ، و يا بايد بگوئيم اهورامزدا اراده قدوسی خود را وسيله دو روح يكی نيكو نهاد و يكی پليد نهاد از قوه به فعل آورد كه ضد مطلب متن است . به علاوه تعبير از قوه به فعل آورده در مورد مبداء كل‏ غلط است .