از ظاهر سخن فارابی كه قبلا از عيون الانباء نقل كرديم برمی‏آيد كه يوحنا به‏ بغداد نيامده است . 4 - ابوالعباس محمد بن محمد ايرانشهری نيشابوری . از اين شخص اطلاع‏ صحيحی در دست نيست ، ابوريحان بيرونی درالاثار الباقيه و ناصر خسرو در زاد المسافرين از او ياد كرده‏اند ، گويند برخی عقائد فلسفی محمدبن زكريای‏ رازی درباره قدم مكان و هيولا متخذ از او است و هم می‏گويند مدعی نبوت و پيامبری عجم بوده است ( 1 ) ايرانشهری معلوم نيست از گروه پيروان و شاگردان كندی است يا از گروه قويری و ابن حيلان و مروزی ، و يا خود مستقل‏ از همه اينها است و بگروه سومی وابسته است . از آنچه تاكنون گفته شد معلوم شد تا حدود اوائل قرن چهارم دو نحله‏ فلسفی وجود داشته است . نحله‏ای كه از كندی آغاز شده است كه شامل تعليم‏ منطق و فلسفه و طب و نجوم و موسيقی و غيره بوده است و نحله حرانيها كه‏ ظاهرا در ابتدا از منطق تجاوز نمی‏كرده است . طبقه سوم در اين طبقه پنج نفر قابل ذكرند : 1 - ابوبكر محمدبن زكريای رازی كه به " جالينوس العرب " اشتهار يافته است . بيشتر شهرت و هم تخصص وی در طب است . در اين فن از طراز اول تاريخ شمرده می‏شود ، برخی او را در طب عملی و تجربی بر بوعلی ترجيح‏ داده‏اند . در سال 251 متولد شده و در سال 313 در گذشته است ، قبلا گفتيم‏ كه ابن‏النديم او را شاگرد بلخی شمرده است و احتمالا اين بلخی همان ابوزيد بلخی شاگرد كندی است ، عليهذا رازی شاگرد شاگرد كندی است . قرائن ديگری‏ بدست آمده پاورقی : ( 1 ) مقدمه ترجمه السيره الفلسفية رازی به قلم دكتر مهدی محقق .