غنا و موسيقی در ايران سابقه طولانی دارد ، مردم اين مرز و بوم با آن‏ مأنوس بودند در كتاب تاريخ ايران مشيرالدولة ( 1 ) می‏نويسد : بهرام گور از هند دوازده هزار را مشگر آورد . فجرالاسلام از تاريخ حمزه اصفهانی نقل می‏كند : بهرام دستور داد مردم نصف روز كار كنند و نيمی ديگر را به عيش و عشرت بگذرانند ، باده بنوشند و نوای موسيقی بنوازند ، از اينرو مقام‏ آوازه خوانان اوج يافت . روزی بر گروهی عبور كرد كه می‏نوشيدند ولی‏ نمی‏نيوشيدند ، پرسيد كو آوازه‏خوان ؟ جواب دادند می‏خواستيم از وجودشان‏ استفاده كنيم ، اما هزينه‏شان به واسطه كميابی زياد است ، بهرام نامه‏ای‏ به پادشاه هند نوشت و رامشگر خواست ، دوازده هزار رامشگر از هند آمدند و بهرام آنها را به شهرهای ايران تقسيم نمود . عرب با موسيقی و غنا جز به صورت بسيط و ساده‏اش آشنا نبود ، پس از امتزاج با ايرانيان ، لهو و غنا به سرعت انتشار يافت . عجب اين است‏ كه سرزمين حجاز از خود سرزمينهای عراق و شام كه مركز اصلی اين صنعت بود جلو افتاد . حجاز از نيمه دوم قرن اول هجری هم مركز فقه و حديث بود و هم‏ مركز لهو و موسيقی . امرا و حكام و متمكنين اموی سخت از لهويات ترويج‏ می‏كردند و به آنها سرگرم بودند . برعكس ، ائمه اهل‏البيت عليه‏السلام‏ شديدا مخالفت كردند كه در فقه و حديث شيعه منعكس است . از ائمه اطهار كه بگذريم ، اگر مطلب را در سطح عامه مردم بررسی كنيم‏ می‏بينيم توده مسلمان ايرانی و همچنين علمای ايرانی نژاد ، با آنهمه سوابق‏ ملی در اين كار ، بيش از توده عرب و علمای عربی نژاد ، عكس‏العمل‏ مخالف نشان دادند . پاورقی : ( 1 ) صفحه . 201