خوانده می‏شوند . اگر ابوهاشم كوفی اولين كسی باشد كه به اين نام خوانده‏ شده باشد و او استاد سفيان ثوری متوفی در سال 161 هجری هم بوده است ، پس در نيمه اول قرن دوم هجری اين نام معروف شده بوده است ، نه در اواخر قرن دوم ( آنچنانكه نيكولسون و ديگران گفته‏اند ) و ظاهرا شبهه‏ای‏ نيست كه وجه تسميه صوفيه به اين نام پشمينه پوشی آنها بوده است ( صوف‏ پشم ) صوفيه به دليل زهد و اعراض از دنيا از پوشيدن لباسهای نرم اجتناب‏ می‏كردند و مخصوصا لباسهای درشت پشمين می‏پوشيدند . اما اينكه از چه وقت ، اين گروه خود را ( عارف ) خوانده‏اند باز اطلاع‏ دقيقی نداريم . قدر مسلم اينست و از كلماتی كه از سری سقطی متوفی 243 هجری نقل شده است ( 1 ) معلوم می‏شود كه در قرن سوم هجری اين اصطلاح ، شايع و رايج بوده است . ولی در كتاب ( اللمع ) ابونصر سراج طوسی كه از متون معتبر عرفان و تصوف است جمله‏ای از سفيان ثوری نقل می‏كند كه‏ می‏رساند در حدود نيمه اول قرن دوم اين اصطلاح پيدا شده بوده است ( اللمع‏ ص 427 ) . به هر حال در قرن اول هجری گروهی به نام صوفی وجود نداشته است ، اين‏ نام در قرن دوم پيدا شده است و ظاهرا در همين قرن ، اين جماعت به صورت‏ يك ( گروه ) خاص درآمدند ، نه در قرن سوم ، آنچنانكه عقيده بعضی است ( 2 ) . در قرن اول هجری هر چند گروهی خاص به نام عارف يا صوفی يا نام ديگر وجود نداشته است ، ولی اين دليل نميشود كه خيار صحابه صرفا مردمی زاهد و عابد بوده‏اند و همه در يك درجه از ايمان ساده می‏زيسته‏اند و فاقد حيات‏ معنوی بوده‏اند . ( آن چنانكه معمولا غربيان و غرب زدگان ادعا می‏كنند ) شايد بعضی از نيكان صحابه جز زهد و عبادت چيزی نداشته‏اند . ولی گروهی از يك حيات معنوی پاورقی : ( 1 ) تذكره‏الاولياء شيخ عطار . ( 2 ) دكتر غنی ، تاريخ تصوف در اسلام .