شوهر دهند و اگر نبود زن بيگانه ای را با مال او جهيزيه داده و به نيابت‏ از او به يكی از خويشاوندان نزديكش شوهر دهند . پسری كه از اين " ازدواج نيابی " پديد می‏آيد قانونا پسر متوفی محسوب و وارث او شمرده‏ می‏شود ، و كسی كه از ادای اين تكليف غفلت ورزد سبب قتل نفوس زيادی‏ شده ، زيرا نسل متوفی را قطع كرده و نام او را تا ابد به فراموشی سپرده‏ است . در باب ارث مقرر بود كه زن ممتاز و پسرانش يكسان ارث ببرند ، به‏ دختران شوهر نكرده نصف سهم می‏دادند . چاكر زن و فرزندان او حق ارث‏ نداشتند ، ولی پدر می‏توانست قبلا چيزی از دارايی خود را به آنان ببخشد يا وصيت كند كه پس از مرگ به آنان بدهند ( 1 ) . كريستن سن شرح مفصلی درباره رسم " پسر خواندگی " كه از اهتمام فوق‏ العاده آن دوره به جلوگيری از متلاشی شدن نام خانواده‏ها سرچشمه می‏گيرد نقل‏ می‏كند ( 2 ) ما برای اجتناب از اطاله بيشتر سخن از ذكر آنها خودداری‏ می‏كنيم . ملاك و محور مقررات خانوادگی دو چيز بوده و همه مقررات برای حفظ آن‏ دو بوده است : نژاد ، ثروت . ازدواج با محارم كه سنتی رايج بوده در آن عهد و از دوران پيشين سابقه‏ داشته است ، روی همين اساس قرار داشته است . يعنی خاندانها برای اينكه‏ مانع اختلاط خون خود با بيگانه و افتادن ثروت خود در اختيار بيگانه بشوند كوشش می‏كرده‏اند تا حد امكان با اقربای نزديك خود ازدواج كنند ، و چون‏ اين عمل بر خلاف مقتضای طبع بوده بازور و قدرت مذهب و اينكه اجر و پاداشش در جهان ديگر عظيم است و كسی كه امتناع ورزد جايش در دوزخ است‏ آن را كم و بيش به خورد مردم می‏داده اند . پاورقی : ( 1 ) همان مدرك ، صفحه . 357 ( 2 ) همان مدرك ، صفحات 355 - . 357