بوده است از عصاره‏ای مست كننده از يك گياه خاص كه به درستی معلوم‏ نيست چه نوع گياهی بوده است ، و آرياييان قديم در مراسم پرستش از آن‏ استفاده می‏كرده‏اند . آقای دكتر معين می‏گويد : در نظر او ( آريايی ) . . . فديه‏ها در حكم ضيافتهائی است كه برای‏ مهمانان عاليمقام و عزيز تهيه می‏كنند ، خدايان دوستانه دعوت دوستان خود را می‏پذيرند ، همانطور كه انسان از غذا قوت می‏گيرد آنان نيز به واسطه‏ اين ضيافتها قوی می‏شوند . مخصوصا اين اثر در شيره گياه مقدس " سومه " يا " هومه " كه روح را فرح می‏بخشد موجود است . . . اين گياه كوهستانی‏ ( سومه ) دارای ساقه نرم و پر الياف است و شيره‏ای سپيد به رنگ شير دارد و آن را در كتب طبی ( هوم المجوس ) گويند . . . عصاره اين گياه را می‏جوشانند به حدی كه دارای رنگ شود . استعمال اين مايع در موقع قربانی‏ يكی از كهنترين و بهترين ( ! ) رسمهای عبادت آريايی است . اين نوشابه‏ را روی آتش می‏ريختند ، الكلی كه در آن موجود بود سبب اشتعال آتش‏ می‏گرديد . روحانيان نيز در موقع اجرای مراسم عبادت به قدر كفايت از آن‏ می‏نوشيدند ، اين نوشابه نه تنها مقدس و گرامی بود بلكه از غرائب‏ معتقدات آريايی اين است كه برای اين گياه درجه خدايی قائل بودند ( 1 ) . زردشت اين خرافه را منسوخ ساخت ولی بار ديگر اين خرافه در دوره‏ ساسانی احيا شد و جزء سنن زردشتی قرار گرفت . می‏گويند در اوستای ساسانی‏ در " هوم يشت " ( يسنای 10 بند 8 ) چنين آمده است : آری همه می‏های ديگر را خشم خونين سلاح در پی است ، پاورقی : ( 1 ) مزديسنا و ادب پارسی ، ص 49 - . 50