توحيدی يعنی توحيد در ذات و در صفات و در خالقيت توام باشد يا نباشد . اين مطلب نيازمند به توضيح است : هر توجه يا خضوع نسبت به چيزی‏ عبادت نيست ، خضوع نسبت به چيزی اگر جنبه تقديس پيدا كند عبادت است‏ . توضيح اينكه اگر اظهار خضوع انسان صرفا به قصد و عنوان " خود كم بينی‏ " و " خود كم نشاندادن " باشد تواضع و فروتنی است . و اما اگر اظهار خضوع به قصد و عنوان محترم شمردن ديگری باشد آن تعظيم و تكريم است‏ هيچيك از تواضع و تعظيم عبادت نيست فرق تواضع و تعظيم در اين است كه‏ مفهوم و معنی تواضع اعلام كوچكی خود است و مفهوم و معنی تعظيم ، اعلام‏ عظمت و احترام ديگری است . و اما اگر خضوع انسان در برابر چيزی به عنوان تقديس و تنزيه و اعلام‏ مبرا بودن آن چيز از نقص باشد اين عبادت است و برای غير خدا جايز نيست ، چون تنها موجودی كه مبرا از نقص است و شايسته تقديس است ذات‏ احديت است . تسبيح و تقديس دو گونه است : لفظی و عملی . تسبيح لفظی به اين است‏ كه انسان با يك جمله لفظی معبود خود را تقديس كند ، مثلا كلمه " سبحان‏ الله " و همچنين كلمه " الحمدلله " كه جميع حمدها را به خدا اختصاص‏ می‏دهد و او را فاعل حقيقی همه نعمتها و منشا همه خيرات و بركات و كمالات اعلام می‏كند ، و همچنين كلمه " الله اكبر " كه خدا را برتر از هر چيز كه در تصور آيد و بلكه برتر از توصيف اعلام می‏كند ، تسبيح و تقديس‏ لفظی است . اينگونه كلمات جز درباره ذات اقدس احديت جايز نيست ، خواه ملك مقرب و يا نبی مرسل باشد ، نظير اين جمله‏هاست جمله " لا حول‏ و لا قوه الا بالله " . و اما تقديس عملی اين است كه انسان عملی انشاء كند كه مفهوم آن عمل‏ قدوسيت آن موجودی است كه آن عمل برای او صورت می‏گيرد ، از قبيل ركوع و سجود و قربانی البته عمل مانند لفظ صراحت ندارد ممكن است همين اعمال به‏ قصد تعظيم صورت گيرد و در اين صورت عبادت نيست و خود عمل هم مقدس‏ شمرده نمی‏شود ، يعنی يك عمل عادی است ، ولی