و سالار خراسان در عداد رواش حديث به شمارند ، و ابوعلی مظفر ( يا محمد ) بن ابوالحسن ( مقتول رجب 388 ) كه امير خراسان بود و دعوی استقلال می‏كرد راوی حديث بود و مجلس املاء داشت و ابو عبدالله حاكم بن البيع ( صاحب‏ كتاب معروف مستدرك ) ( متوفی 405 ) از وی سماع داشته است . در دربار سامانيان با همه اصالت در نژاد ايرانی ، زبان فارسی به هيچ‏ وجه ترويج و تشويق نشده است و وزرای ايرانی آنها نيز علاقه‏ای به زبان‏ فارسی نشان نمی دادند ، همچنانكه ديالمه ايرانی شيعی نيز چنين بوده اند . بر عكس در دستگاه غزنويان ترك نژاد سنی مذهب متعصب ، زبان فارسی‏ رشد و نضج يافته است . اينها می‏رساند كه علل و عوامل ديگری غير از تعصبات ملی و قومی در احياء و ابقای زبان فارسی دخالت داشته است . صفاريان توجهشان به زبان فارسی بوده است ، آيا علت اين امر نوعی تعصب‏ ايرانی و ضد عربی بوده است يا چيز ديگر ؟ مستر فرای می‏گويد : شايد دودمان صفاری كه تباری از مردم فرودست داشتند فارسی نوين را پيشرفت دادند . زيرا كه يعقوب ، پايه گذار آن ، عربی نمی دانست و بنا به روايتی خواهان آن بود كه شعر به زبانی سروده شود كه وی دريابد . عليهذا علت توجه بيشتر صفاريان به زبان فارسی ، عامی و بيسواد بودن‏ آنهاست . مستر فرای پس از آنكه به يك نهضت فارسی مخلوط به عربی در زمان‏ سامانيان اشاره می‏كند ، می‏گويد : ادبيات نوين فارسی ( فارسی مخلوط با لغات عربی ) ناشی از شورش بر ضد اسلام يا عربی نبود ، مضمونهای زرتشتی كه در شعر آمده است وابسته به شيوه‏ راسخ زمان بوده و نبايد آن را نشانه ايمان مردم به آيين