در طبقه بعد كتابی كه از شيعه باقی مانده و طبقه به طبقه روايت شده‏ است " صحيفه سجاديه " است ، وفات امام سجاد در اواخر قرن اول است و اين اثر جاويد كه به نام زبور آل محمد معروف شده است از نيمه دوم قرن‏ اول به صورت مكتوب دست به دست نقل و روايت شده است . نيمه اول قرن دوم يعنی زمان امام باقر و امام صادق عليهماالسلام كه تا حدودی برای شيعه آزادی بوده است دوره اوج نقل و روايت و ضبط و كتاب‏ حديث است نام چهار هزار نفر برده می‏شود كه از محضر امام صادق استفاده‏ كرده‏اند اصحاب امام صادق و امام كاظم عليهماالسلام چهارصد كتاب حديثی‏ تأليف كرده‏اند كه به " اصول اربعماه " معروف است ، مؤلفان اين‏ كتابها از مليتهای مختلفند . در دوره بعد ، يعنی اواخر قرن سوم و اوائل قرن چهارم ، تأليف جوامع‏ حديث رائج شد . كتب حديثی كه امروز در ميان شيعه و سنی موجود است همان‏ جوامع است و در اين دوره است كه ايرانيان نبوغ خود و هم اخلاص و صميميت خود را نسبت به اسلام در اين زمينه نشان داده‏اند . بديهی است كه ما نمی‏توانيم همه ايرانيانی كه در طبقات مختلف اهل‏ حديث بوده‏اند ياد كنيم . زيرا اين كار به تنهائی مستلزم تأليف چند جلد كتاب است ، در اينجا معروفترين و معتبرترين كتب حديث شيعه و سنی را نام می‏بريم تا معلوم گردد اكثريت قريب به اتفاق نويسندگان جوامع حديث‏ شيعه و سنی ايرانی بوده‏اند . بحث خود را از جوامع حديث شيعه آغاز می‏كنيم . 1 - كافی - تأليف ثقةالاسلام ، شيخ المحدثين ، ابوجعفر محمدبن يعقوب‏ كلينی رازی . اين مرد بزرگ از يك ده به نام " كلين " از دهات نزديك شهر ری در اطراف تهران است ، خاندان وی در آن ده از محدثان شيعه بوده‏اند ، پدرش‏ يعقوب و دائيش علان در همين ده زندگی می‏كردند كلينی از كودكی حديث‏ آموخت