كه بانی حقيقی فرقه نيز مزدك نام داشته ( 1 ) . درباره ماهيت عقائد مزدكی و علل ظهور زردشت ( فسايی ) و مزدك سخنان‏ زيادی هست . از نظر اصول عقائد مسلما مزدك نيز مانند مانی " ثنوی " بوده است با تفاوتهايی كه در فصل بعد درباره‏اش سخن خواهيم گفت ، و از نظر آداب و مقررات ، بر نوعی زهد و بدبينی به حيات و زندگی مبتنی بوده‏ است . كريستن سن می‏گويد : . . . نزد اين طايفه ، چنانكه نزد مانويه ، اصل آن است كه انسان علاقه‏ خود را از ماديات كم كند و از آنچه اين علاقه را مستحكمتر می‏سازد اجتناب‏ ورزد ، از اين رو خوردن گوشت حيوانات نزد مزدكيه ممنوع بود ، و درباره‏ غذا همواره تابع قواعد معينی بودند و رياضتهايی می‏كشيدند . . . شهرستانی‏ روايت می‏كند كه مزدك امر به قتل نفوس می‏داد تا آنان را از اختلاط با ظلمت نجات ببخشد ، ممكن است مراد از اين قتل ، كشتن خواهشها و شهوتها باشد كه سد راه نجاتند . مزدك مردمان را از مخالفت و كين و قتال باز می‏داشت . به عقيده او چون علت اصلی كينه و ناسازگاری ، نابرابری مردمان‏ است ، پس بايد ناچار عدم مساوات را از ميان برداشت تا كينه و نفاق‏ نيز از جهان رخت بربندد در جامعه مانوی " برگزيدگان " بايستی در تجرد بمانند و بيش از غذای يك روز و جامه يكسان چيزی نداشته باشند . از آنجا كه نزد مزدكيه نيز ميل به زهد و ترك دنيا موجود بوده می‏توان حدس زد كه‏ طبقه عاليه مزدكيان هم قواعدی شبيه برگزيدگان مانوی داشته‏اند ولی‏ پيشوايان مزدكيه دريافتند كه مردمان عادی نمی‏توانند از ميل و رغبت به‏ لذات و تمتعات مادی از قبيل داشتن ثروت و تملك زنان و يا دست‏ پاورقی : ( 1 ) همان مدرك ، صفحه 363 - . 364