و تبت و كشور مغولستان ، عده زيادی را به دين مسيح در آورده‏اند . اين‏ تبليغ در ميان كشورها نشده بلكه در ميان ملل صحرا گردی به عمل آمده است‏ كه هر روز در يك كشور به سر می‏بردند . به اين طريق دين مسيح در اين نقاط بسيار دور تا قرن سيزدهم هنوز پابرجا بود و هنگامی كه مبلغين " فرانسيسكن " از قبيل : " ژان دوپلان كارپن " و " روبروك " و مسافرينی مانند " ماركوپولو " به آن كشور مسافرت كردند ، آن را در حال‏ حيات يافتند . در ميان اردوهای سيار رؤسای طوائف مغول كه به دنبال‏ پيروزی به طرف مغرب روان بودند و هنوز درباره اختيار اديان مختلفی‏ مانند بودايی و مانوی و اسلام كه در ميان راهشان بود ترديد داشتند ، مذهب‏ نسطوری طرفدار زياد پيدا كرد و هنگامی رسيد كه احتمال می‏رفت تمام رقبای‏ خود را شكست دهد ، قبول دين اسلام از طرف مغول شكست بزرگی برای مسيحيت‏ در اين نواحی بود ( 1 ) . در زمان خسرو پرويز مسيحيت در ايران بيش از هر وقت ديگر قوت گرفت‏ بسياری از نزديكان شاه كه از ايرانيان اصيل بودند عيسوی شدند . چنانكه‏ می‏دانيم خسرو پرويز در اثر قيام و انقلاب بهرام چوبين ، سردار معروف‏ ايرانی مجبور شد ايران را ترك كند و به رقيب قدرتمند خويش " موريكيوس " قيصر روم پناه ببرد و از او استمداد كند و با دادن‏ امتيازاتی به او و با كمك او به پايتخت برگردد . گويند خسرو در مدتی كه‏ در روم مانده بود تمايلی به مسيحيت پيدا كرده بود . كريستن سن می‏گويد : موبدان ، چندان از بازگشت خسرو كه در سال 581 ميلادی اتفاق افتاد شادمان نشدند ، زيرا كه اين پادشاه از روم اين ارمغان را پاورقی : ( 1 ) همان كتاب ، صفحه 218 - . 219