ديگر آن مركزيت پيش را نداشت . بعدها وسيله ابوالعباس لوكری شاگرد شاگرد ابن سينا حوزه فلسفه كه در زمان ابن سينا ، قسمتهای مركزی و احيانا جنوبی ايران بود ، تا خراسان‏ گسترش يافت . 8 - با آمدن مغول ، از يك طرف ، و حملات امثال غزالی از طرف ديگر ، بساط فلسفه از غير ايران كم و بيش برچيده شد ، در ايران شعله كمی باقی‏ بود ، ولی تدريجا همين شعله ضعيف رو به قوت نهاد . اين كار بيشتر در حوزه فارس صورت گرفت ، با طلوع دولت صفويه و نهضت جديد علمی و فلسفی‏ در اصفهان ، بار ديگر وسيله ميرداماد و صدرالمتألهين فلسفه رونق جديدی‏ يافت . 9 - از زمان صفويه به اين طرف كه فلسفه اسلامی در انحصار شيعيان ايرانی‏ قرار می‏گيرد همه نواحی ايران به نسبت متساوی سهيم نيستند . بعضی منطقه‏ها ، با اينكه در علوم نقلی سهم قابل توجهی دارند ، در علوم‏ عقلی يا سهمی ندارند و يا سهم قابل توجهی ندارند . خوزستان با اينكه در ادب و حديث و فقاهت سهم مهمی دارد ، در فلسفه و حكمت و علوم عقلی‏ سهمی ندارد ، همچنين استان سيستان و بلوچستان . ابوسليمان منطقی سجستانی‏ را بايد يك استثنا در منطقه سيستان شمرد ، بعضی استانها سهم اندكی دارند مثل آذربايجان . از آذربايجان بهمنيار ، شمس‏الدين خسروشاهی ، ملارجبعلی ، ملاحسين اردبيلی و آقاعلی حكيم زنوزی و در عصر ما علامه طباطبائی را بايد نام برد ، ولی بعضی ديگر از ايالات و استانهای ايران سهم بيشتری دارند از قبيل خراسان ، اصفهان ، فارس . . . آنچه ممكن است غيرمنتظره تلقی شود اينست كه بيشترين سهم را در علوم‏ عقلی از زمان ميرداماد تا عصر ما ، شمال ايران ، يعنی گيلان و مازندران و گرگان دارد . در حدود سی‏نفر از معاريف اساتيد فلسفه از اين ناحيه‏اند و در ميان آنها فيلسوفان بسيار بزرگ و نامداری وجود دارند از قبيل‏ ميرداماد ، ملا اسماعيل