در درجه اول هفت خانواده اشراف و پس از ايشان طبقات پنجگانه‏ امتيازاتی داشتند و عامه مردم از آن محروم بودند تقريبا مالكيت انحصار به آن هفت خانواده ( هفت فاميل ) داشت ايران ساسانی كه از يك سو به‏ رود جيحون و سوی ديگر به كوههای قفقاز و رود فرات می‏پيوست ، ناچار حدود صد و چهل ميليون جمعيت داشته است . اگر عده افراد هر يك از هفت‏ خاندان را صد هزار تن بگيريم ، شماره ايشان به هفتصد هزار نفر می‏رسد ، و اگر فرض كنيم كه مرزبانان و دهگانان كه ايشان نيز تا اندازه‏ای از حق‏ مالكيت بهره مند بوده‏اند نيز هفتصد هزار نفر می‏شده‏اند تقريبا از اين صد و چهل ميليون ، يك ميليون و نيم حق مالكيت داشته و ديگران همه از اين‏ حق طبيعی خداداد محروم بوده‏اند ناچار هر آيين تازه‏ای كه اين امتيازات‏ ناروا را از ميان می‏برد و برابری فراهم می‏كرد و به اين مليونها مردم‏ ناكام حق مالكيت می‏داد و امتيازات طبقاتی را از ميان می‏برد ، همه مردم‏ با شور و هيجان بدان می‏گرويدند ( 1 ) . در شاهنامه فردوسی كه منابعش همه ايرانی و زردشتی است داستان معروفی‏ آمده است كه به طور واضح نظام طبقاتی عجيب و طبقات بسته و مقفل آن‏ دوره را نشان می‏دهد ، كه تحصيل دانش نيز از مختصات طبقات ممتاز بوده‏ است . می‏گويد در جريان جنگهای قيصر روم و انوشيروان ، قيصر به طرف شامات كه‏ در آنوقت در تصرف انوشيروان بود قشون كشيد ، و سپاه ايران به مقابله‏ پرداخت . در اثر طول كشيدن مدت ، خزانه ايران خالی شد ، انوشيروان با بوذر جمهر مشورت كرد ، قرار بر اين شد كه از بازرگانان قرضه بخواهند گروهی از بازرگانان دعوت شدند ، در آن ميان يك نفر " موزه فروش " بود كه از نظر پاورقی : ( 1 ) تاريخ اجتماعی ايران ، جلد دوم ، صفحه 24 - . 25