اسلام چنانكه پيش از اين گفتيم به ملت يا قوم و دسته مخصوصی توجه‏ ندارد كه بخواهد زبان آنها را رسمی بشناسد و زبان قوم ديگر را از رسميت‏ بيندازد . زيد بن ثابت به نقل مسعودی در التنبيه و الاشراف به دستور پيغمبر اكرم زبانهای فارسی ، رومی ، قبطی ، حبشی را از افرادی كه در مدينه بودند و يكی از اين زبانها را می‏دانستند آموخته بود و سمت مترجمی‏ رسول اكرم را داشت در تواريخ نقل شده است كه حضرت امير عليه السلام‏ گاهی به فارسی تكلم می‏كرده اند . به طور كلی آيين و قانونی كه متعلق به همه افراد بشر است نمی تواند روی زبان مخصوصی تكيه كند ، بلكه هر ملتی با خط و زبان خود كه خواه‏ ناخواه مظهر يك نوع فكر و ذوق و سليقه است می‏تواند بدون هيچ مانع و رادعی از آن پيروی كند . بنابراين اگر می‏بينيد ايرانيان پس از قبول اسلام باز به زبان فارسی‏ تكلم كردند ، هيچ جای تعجب و شگفتی نيست و به تعبير ديگر اين دو به‏ يكديگر ربطی ندارد كه مغرضان ، آنرا نشانه عدم تمايل ايرانيان به اسلام‏ بدانند . اصولا تنوع زبان علاوه بر اينكه مانع پذيرش اسلام نيست وسيله ای برای‏ پيشرفت بيشتر اين دين هم محسوب می‏شود چه هر زبانی می‏تواند به وسيله‏ زيبائيهای مخصوص خود و قدرت مخصوص خود خدمت جداگانه‏ای به اسلام بنمايد . يكی از موفقيتهای اسلام اينست كه ملل مختلف با زبانها و فرهنگهای‏ گوناگون آنرا پذيرفته‏اند و هر يك به سهم خود و با ذوق و فرهنگ و زبان‏ مخصوص خود ، خدماتی كرده‏اند . اگر زبان فارسی از ميان رفته بود ما امروز آثار گرانبها و شاهكارهای‏ اسلامی ارزنده ای همچون " مثنوی " و " گلستان " و ديوان " حافظ " و " نظامی " و صدها اثر زيبای ديگر كه در سراسر آنها مفاهيم اسلامی و قرآنی موج می‏زند و پيوند اسلام را با زبان فارسی جاويد ساخته‏اند نداشتيم .