به قلم آقای مظهرالدين صديقی دانشيار و رئيس دائره تاريخ اسلامی دانشگاه‏ سند حيدرآباد در پاكستان چنين می‏نويسد : عربها مدتها قبل از ظهور اسلام با هند جنوبی روابط تجارتی داشتند ، و پس از ظهور پيامبر اكرم نيز تجارت آنها از طريق دريا توأم با فعاليتهای‏ تبليغاتی همچنان ادامه داشت . در فاصله سال پنجاه تا اواخر قرن اول هجری‏ كه هند دچار آشوبهای سياسی و منازعات مذهبی بود ، عربهای تازه مسلمان‏ فرصت را غنيمت شمرده بدان سرزمين مهاجرت كردند و در سواحل مالابار رحل‏ اقامت افكندند . سادگی آيين و وضوح عقائد اسلامی تاثير عميقی در افكار هندوان كرد ، و در اندك زمانی ، يعنی در همان مدت بيست و پنج سال اول‏ ، گروه كثيری از آنان حتی سلطان مالابار نيز به دين جديد گرويدند اگر چه‏ تجارت عربها با هند از طريق دريا انجام می‏گرفت ولی ديانت اسلام بيشتر از راه خشكی يعنی ممالك ايران و آسيای مركزی بدان خطه راه يافت . ايضا می‏نويسد : صوفيان بيش از علمای مذهبی محبوبيت داشتند زيرا از دخالت در امور سياسی اجتناب می‏نمودند و حال آنكه علما گاه گاهی محدوديتهايی در كار سلاطين ايجاد می‏كردند . فرمانروايان دهلی عموما مريد و هوادار صوفيه بودند . سالار مسعود غازی و شيخ اسماعيل دو صوفی مشهوری كه در قرن پنجم هجری به‏ هندوستان آمدند علی رغم حكام غير مسلمان آن عصر هزاران نفر از هندوان را مسلمان كردند . صوفی بزرگ ديگری به نام معين‏الدين كه در سمرقند تولد يافته و كمی قبل از سلسله غوری به هند آمده بود ، طريقه صوفيان چشتيه را در آن سامان بنيان نهاد كه امروز نيز اين طريقه يكی از بزرگترين طريقه‏های‏ تصوف در پاكستان و هند