( به ايرانی : آهور ) می‏گفته‏اند و سر دسته آنها " ورون " و " ميتر " بود . اكثر دانشمندان برآنند كه " مزداه " ايرانيان كه به معنی دانا و بزرگترين آهور می‏باشد ، همان " ورون " قديم است كه نام اصليش در نزد اقوام ايرانی فراموش شده است ( 1 ) . ثنويت به معنی اعتقاد به دو مبدا خير و شر از دورترين زمانها در فكر مردم آريا بوده است و در حقيقت مهمترين چيزی كه از دير زمان فكر اين‏ مردم را مشغول می‏كرده است دو گونه بودن موجودات و خوب و بد بودن آنها است آقای دكتر محمد معين می‏گويد : آرياييان از ديرباز به دو مبدا خير و شر قائل بودند ، از يك سو خدايان‏ و از سوی ديگر اهريمنان قرار داشتند ، امور نيك و خير مانند روشنايی و باران را به خدايان نسبت می‏دادند و امور بد و شر همچون تاريكی و خشكی را به اهريمنان . آتش پسر آسمان در شكل ابتدايی خود كه برق باشد در مبارزه ارواح منور كه حامل روشنی ، گرما و زندگانی هستند باروانهای پليد تاريكی و خشكی ، عامل مؤثر شمرده می‏شود . دو مزيل در عنوان " اديان ايران باستان " می‏نويسد : " در مقابل خدا و ملكوت ( روشنايی و فراوانی و ترقی ) دنيای شر و تاريكی كه در آن ديوان‏ ( دئوها ) فرمانروايی می‏كنند قرار دارد . اعتقاد به ثنويت از خصوصيات‏ طرز تفكر ايرانی است ، در اينجا جز تاريكی ، شرارت ، گنديدگی و انهدام‏ چيزی به چشم نمی‏خورد . دنيای شر تحت فرمان روح پليدی است به نام " اهرمئنيو " يا اهريمن ( 2 ) . پاورقی : ( 1 ) ايران در زمان ساسانيان ، ص . 45 ( 2 ) مزديسنا و ادب پارسی ، چاپ دوم ، ص . 43