بود كه : " من انسانی همانند شما هستم " و يا " بين سياه حبشی و سيد قرشی جز به پرهيزكاری و تقوا تفاوتی وجود ندارد " ، بلكه عملا نيز روش‏ حكومت خلفای راشدين به ويژه علی را در حد خواب و خيال افسانه آميزی ، بی پيرايه‏تر از آنچه خود می‏خواستند و آرزويش را در دل داشتند ساده‏ يافتند . . . يكی از حساس ترين لحظات برخورد اين دو جهان بينی برخورد سنت منحط ساسانی و آيين نو اسلام را در بسيج علی اميرالمؤمنين هنگام لشكر كشی به شام با كشاورزان آزاد شده ايرانی شهر " انبار " بر ساحل فرات‏ می‏يابيم . اين برخورد موجب تقرير يكی از شيواترين و تكان دهنده ترين‏ خطبه های علی است كه از اين پيشوای بی نظير تاريخ جهانداری و سياست ، برای هميشه برای عبرت رهبران آينده جهان بر جای مانده است . . . نيروی‏ عراق بسوی شام بسيج كرده بود ، دهگانان شهر زيبای انبار بر ساحل فرات به‏ آئين ايران قديم صف بسته بودند تا موكب همايون اميرالمؤمنين را . . . استقبال كنند ، چون نوبت رسيد پيش دويدند ، علی را كه از سربازان ديگر امتيازی نداشت با هلهله و شادباش و شادی تلقی كردند . آن پيشوای بزرگ‏ از رسم تعظيم و تكريم ايرانيان نسبت به پيشوای خويش با بيانی پر لطف‏ اينچنين انتقاد می‏كند . . . پروردگار متعال از اين عمل راضی نيست . در نظر اميرالمؤمنين هم سخت ناپسند و مكروه است ، احرار و آزادگان نيز هرگز به چنين ننگی تن در نمی‏دهند . . . فكر كنيد آيا خردمند خشم خداوند را به بهای مشقت و زحمت خويش خريدار است ؟ ( 1 ) . . . آقای دكتر صاحب الزمانی سپس چنين می‏گويد : اسلام نقطه عطفی را در فلسفه رهبری توده‏ها به ميان كشيده بود پاورقی : ( 1 ) ديباچه ای بر رهبری ، صفحات 267 - . 270