ريشه آسمانی قائل نبودند و مزدكی گری را مانند مانويگری نوعی " زندقه " به شمار می‏آوردند . اين بود كه آيين مزدكی نتوانست لااقل مانند زرتشتی‏ گری به صورت يك اقليت باقی بماند . البته جنبه‏های افراطی مزدكی گری چه‏ از جنبه‏های اخلاقی و زهد و رياضت و چه از جنبه‏های اجتماعی و اشتراكی مطلق‏ ، عامل ديگری است برای انقراض كلی اين آيين و اين مسلك . آيين بودايی در حدود دو هزار و پانصد سال پيش ، در هندوستان ، در پای كوههای‏ هيماليا در ميان مردمی كه به " ساكياها " معروف بودند ، شاهزاده‏ای به‏ دنيا آمد و در حدود سی سال در ناز و نعمت بزيست . در خلال آن ايام با علوم زمان خود و بالاخص با تعليمات كتاب مقدس هندوها كه به نام " وداها " معروف است آشنا شد . پس از آن در اثر يك انقلاب روحی مدت‏ هفت سال از تخت و تاج و ناز و نعمت كناره گيری كرد و به خلوت و انزوا و رياضت و تفكر پرداخت . آن چيزی كه او را رنج می‏داد اين بود كه رنج و درد از كجا برای آدمی زادگان فرود آمده است و چگونه آدميان می‏توانند زندگی سعادتمندانه ای پيشه سازند . پس از سالها رنج و رياضت و تفكر و خلوت عاقبت در زير يك درخت انجير انديشه‏ای را كشف كرد كه به عقيده‏ خود او راز زندگی و سعادت است و از آن پس خلوت و انزوا را ترك كرد و منكر رياضت شد و به ارشاد و تعليم خلق پرداخت . آنچه او كشف كرد يك‏ قانون ساده و طبيعی بود و آن اينكه بر جهان قانون پاداش و كيفر حكمفرماست از نيكی ، نيكی و از بدی ، بدی می‏زايد . اين شاهزاده كه به نام " سيداتا " خوانده می‏شد و بعدها لقب " بودا " يافت پس از كشف اين قانون منكر قربانی و دعا و زاری و پرستش‏ خدايان و تاثير اين اعمال در سرنوشت انسان شد . خدايان را انكار كرد و به قانون ازلی جهان ايمان آورد . كتاب مقدس " ودا " را كه دعوت به‏ قربانی و دعا و غيره كرده و هم