بنابر نامه " تنسر " حدودی بسيار محكم ، نجبا و اشراف را از عوام‏ الناس جدا می‏كرد ، امتياز آنان به لباس و مركب و سرای و بستان و زن و خدمتكار بود . . . بعلاوه ، طبقات از حيث مراتب اجتماعی درجاتی داشتند ، هر كس را در جامعه درجه و مقامی ثابت بود . و از قواعد محكم سياست‏ ساسانيان يكی اين را بايد شمرد كه هيچكس نبايد خواهان درجه‏ای باشد فوق‏ آنچه به مقتضای نسب به او تعلق می‏گيرد . . . قوانين مملكت حافظ پاكی‏ خون خاندانها و حفظ اموال غير منقول آنان بود ، در فارسنامه عبارتی است‏ كه ظاهرا ماخوذ از " آيين نامگ " عهد ساسانيان است : " عادت ملوك‏ فرس و اكاسره آن بودی كی از همه ملوك اطراف چون صين و روم و ترك و هند دختران ستدندی و پيوند ساختندی و هرگز هيچ دختر بديشان ندادندی ، دختران را جز با كسانی كه از اهلبيت ايشان بودند مواصلت نكردندی " . نام خانواده‏های بزرگ را در دفاتر ثبت می‏كردند ، دولت حفظ آن را عهده‏دار بود و عامه را از خريدن اموال اشراف منع می‏كرد ، با وجود اين‏ قهرا بعضی خانواده‏های نجيب به مرور زمان منقرض می‏شدند . . . در ميان‏ طبقات عامه تفاوتهای بارزی بود هر يك از افراد مقامی ثابت داشت و كسی‏ نمی‏توانست به حرفه‏ای مشغول شود مگر آنچه از جانب خدا برای آن آفريده‏ شده بود ( 1 ) . آقای سعيد نفيسی می‏گويد : از اختلافات دينی و طريقتی كه بگذريم ، چيزی كه بيش از همه در ميان‏ مردم ايران نفاق افكنده بود امتياز طبقاتی بسيار خشنی بود كه ساسانيان در ايران برقرار كرده بودند و ريشه آن در تمدنهای ( ايرانی ) پيشين بوده ، اما در دوره ساسانی بر سختگيری افزوده بودند . پاورقی : ( 1 ) ايران در زمان ساسانيان ، صفحات 339 - . 341