را به عنوان يك سنت زردشتی انكار كرده اند ، در صدد بر آمده‏اند برای‏ كلمه " خويتك دس " تاويل و توجيهی بسازند ، كريستن سن می‏گويد : با وجود اسناد معتبری كه در منابع زردشتی و كتب بيگانگان معاصر عهد ساسانی ديده می‏شود ، كوششی كه بعضی از پارسيان جديد برای انكار اين عمل‏ يعنی وصلت با اقارب می‏كنند ، بی اساس و سبكسرانه است ( 1 ) . سعيد نفيسی می‏گويد : چيزی كه از اسناد آن زمان حتما به دست می‏آيد و با همه هياهوی جاهلانه‏ كه اخيرا كرده‏اند از بديهيات مسلم تمدن آن زمان است اين است كه نكاح‏ نزديكان و محارم و زناشويی در ميان اقارب درجه اول حتما معمول بوده است‏ ( 2 ) . سعيد نفيسی آنگاه نصوصی را كه در كتب مقدس زردشتيان از قبيل دينكرت‏ آمده است و تصريحاتی كه نويسندگان اسلامی از قبيل مسعودی ، ابوحيان‏ توحيدی ، ابوعلی بن مسكويه كرده‏اند می‏آورد و جريان ازدواج قباد با دختر يا خواهر زاده ، و ازدواج بهرام چوبين با خواهر ، و ازدواج مهران گشنسب‏ كه بعد مسيحی شد با خواهر خود را يادآور می‏شود . مرحوم مشيرالدوله در كتاب نفيس خود : " ايران باستان " از استرابون‏ مورخ قديم يونانی درباره هخامنشيان نقل می‏كند كه : اينها ( مغ‏ها ) موافق عاداتشان حتی مادرانشان را ازدواج می‏كنند ( 3 ) . درباره اشكانيان می‏گويد : بعضی از مورخين خارجه ، ازدواج شاهان اشكانی را با اقرباء پاورقی : ( 1 ) همان مدرك ، صفحه . 348 ( 2 ) تاريخ اجتماعی ايران ، جلد 2 ، صفحه . 35 ( 3 ) جلد ششم ، چاپ جيبی ، صفحه . 1546