است طلوع و شهرت اين استاد مابين سالهای 970 و 990 در بلاد عراق عرب و خراسان بوده است . 5 - حكيم داودبن عمر انطاكی مصری . تنها در نامه دانشوران از اين مرد ذكری ديده ايم ، وی از اجلاء فضلاء اطباء و معتبرين حكمای اواخر سده دهم و اوايل سده يازدهم بوده است ، مطابق آنچه خودش شرح حال خود را املاء كرده‏ در انطاكيه كور مادرزاد متولد شده تا هفت سالگی فلج هم بوده است و در همان حال مقدمات را آموخته و قرآن را حفظ كرده و هميشه از خداوند شفای‏ خود و توفيق تحصيل مسئلت می‏نموده است ، تا اينكه مسافری از عجم به نام‏ محمد شريف با او برخورد می‏كند و فلج او را معالجه می‏نمايد . و چون هوش‏ و ذكاوت خارق‏العاده او را می‏بيند به او منطق و رياضيات و فلسفه می‏آموزد . او خود علاقه‏مند به آموختن زبان فارسی می‏شود ولی استاد می‏گويد بهتر است‏ زبان يونانی بياموزی و جز من كسی در اين ديار زبان يونانی نمی‏داند . داود بعد به قاهره رفته و طبع مردم آن ديار را به علوم عقلی بی‏ميل ديده‏ است ، در آخر عمر مجاور بيت‏الله شده و در سال 1008 درگذشته است . از حفظ و تسلط داود بر متون فلسفی و طبی از قبيل قانون ، شفا ، اشارات‏ ، نجات ، حكمةالمشرقية ، تعليقات ، محاكمات ، مطارحات ، رسائل‏ اخوان‏الصفا كه همواره ملازم اين كتب بوده داستانها آورده‏اند . داود تأليفاتی داشته از جمله رساله‏ای در ( عشق ) تأليف كرده كه نامه‏ دانشوران به تفصيل آورده است ( 1 ) . طبقه بيست و يكم 1 - مير محمدباقر داماد . معروفتر از آن است كه نيازمند به معرفی باشد ، پس از حمله مغول ، به عللی كه فعلا بر من روشن نيست ، جز در فارس‏ حوزه علمی قابل پاورقی : ( 1 ) رجوع شود به نامه دانشوران جلد 9 صفحات 89 - . 204