فراوانی داشته است و تسلط اعراب مسلمان در حيات معنوی ايران تأثير منفی داشته است و اعراب زبان و خط خود را آنچنان بر ايران تحميل كردند كه حتی امثال بوعلی سينا و غزالی پس از چهارصد سال و پانصد سال بعد از اين حمله و دويست سال و سيصد سال پس از استقلال ايران باز هم مجبور بودند به زبان عربی آثار خود را تأليف كنند . و فقط از زمانی به نظم و نثر پارسی پرداختند كه از اسارت عرب نجات يافتند و زبان فارسی عكس‏ العملی بود در مقابل هجوم اسلامی و مسلمانی . ما قبلا درباره افسانه تحميل‏ زبان عربی به ايران و اين تبليغ مغرضانه كه احيای زبان فارسی يك عكس‏ العمل ايرانی بود در مقابل اسلام بحث كرده ايم و درباره افسانه محو آثار علمی ايران به وسيله اعراب مسلمان و بالخصوص درباره ماهيت و هويت‏ دانشكده جندی شاهپور بعدا در همين كتاب و يا در يك رساله جداگانه بحث‏ خواهيم كرد . برخی پا را از اين فراتر نهاده و ورود اسلام را به ايران مساوی با يك‏ فلاكت و بدبختی دائم دانسته و تمام خصائص سوء اخلاقی امروز ايرانيان را مولود هجوم اعراب به ايران و نفوذ اسلام در ميان ايرانيان معرفی می‏كنند . برای نمونه ، قسمتی از يك مقاله ، در مجله فردوسی ، شماره 787 مورخه 3 آبان 45 را ذكر می‏كنيم ، نويسنده در اين مقاله خواسته است به كتاب غرب‏ زدگی جلال آل احمد پاسخ بگويد . آل احمد مدعی است فساد اين نسل مولود خود باختگی اين نسل در برابر غرب و ماشينيسم است . آل احمد غربزده را اينطور توصيف می‏كند : آدم غربزده هرهری مذهب است ، به هيچ چيز اعتقاد ندارد ، اما به هيچ‏ چيز هم بی اعتقاد نيست ، يك آدم اسقاطی است ، نان به نرخ روز خور و همه چيز برايش علی السويه است . خودش باشد و خرش از پل بگذرد ديگر بود و نبود پل هيچ است . نه ايمانی دارد نه مسلكی ، نه مرامی ، نه‏ اعتقادی به خدا يا به بشريت . نه در بند تحول اجتماعی است و نه حتی‏