محور بحث ميان اهل فضل بود و متخصصان آن كتب بيشتر در ايران يافت‏ می‏شدند سبب شد كه مركز ثقل فلسفه و طب از بغداد به ايران منتقل گشت . 4 - ابوالفرج بن الطيب ، اين مرد عراقی ( وعلی الظاهر بغدادی ) است . هم طبيب بوده و هم فيلسوف ، ولی جنبه طبابتش می‏چربد . بوعلی كه معاصر اوست طبابتش را می‏ستايد برخلاف فلسفه و حكمت كه از اين جهت او را به‏ چيزی نمی‏گيرد ( 1 ) بطور كلی بوعلی احدی از معاصرين را در فلسفه در نظر ندارد در ترجمه ( تتمه صوان الحكمه ) ( 2 ) می‏نويسد بوعلی درباره كتابهای‏ فلسفی ابوالفرج گفته : ( سزاوار اينست ، تصانيف او را بر فروشنده رد كنند و ثمنش نيز بر وی بگذارند ، و هم او می‏نويسد : وقتی كه كار ميان‏ بوعلی و ابوريحان به خشونت كشيد و ابوريحان سخنان تندی در نامه‏ء خود بكار برد و خبر به ابوالفرج رسيد ، گفت : هر كس با ديگران چنان كند با او نيز چنين كنند . ابن القفطی پس از اشاره به سخن بوعلی درباره ابوالفرج ، می‏گويد ( اما من و هر منصفی نمی‏گوئيم جز اين كه ابوالفرج علوم گذشته را احياء كرد ، و مخفيات آنها را آشكار نمود ) . ابوالفرج ، مسيحی و شاگرد ابوالخير بوده است ، گروهی از محضر درسش‏ استفاده كرده‏اند ابن القفطی می‏گويد تا بعد از سال 420 زنده بوده و گفته‏ شده كه در سال 435 در گذشته است . 5 - ابوالفرج بن هندو ، در طب و حكمت شاگرد ابوالخير بوده است ، و از بزرگترين و فاضلترين شاگردان او بشمار رفته است ، ضمنا مردی اديب و شاعر و سخنور بوده است . 6 - ابوعلی ، حسن بن الحسن ( يا الحسين ) بن الهيثم بصری . هم فيلسوف‏ پاورقی : ( 1 ) عيون‏الانباءج 2 ص . 235 ( 2 ) صفحه . 24