و فلسفه خود را مبنی بر اينكه روح ايرانی روح مزديسنايی است بر همين‏ اساس قرار می‏دهد ، ولی همه می‏دانيم كه امروز ديگر نژادی باقی نمانده كه‏ بتوان دم از نژاد زد . اختلاط اقوام ترك و مغول و عرب و حتی يونانی و هندی و غيره با اقوام قديم ايرانی آن قدر زياد است و امتزاجها به سبب‏ ازدواجها به قدری فراوان است كه احدی نمی‏تواند ادعا كند من از نظر نژاد ايرانيم ، مثلا معلوم نيست خود پور داود واقعا از نظر نژاد و تخمه به كجا وابسته است شايد از طرف پدر فی المثل عرب اموی و از طرف مادر مغول‏ چنگيزی باشد ، جز خدا كسی نمی‏داند . زبان نيز مانند نژاد است . بگذريم از اختلاط لغتها ، زبان فارسی امروز ايران زبان قسمتی از مردم ايران قديم است ، نه همه مردم ايران و با زبان‏ قديم ايران خصوصا زبان اوستا ، از زمين تا آسمان متفاوت است . باقی می‏ماند فقط اقليم و منطقه كه آن هم به قول خود پورداود : سرزمين‏ كنونی ما پاره‏ای است از سرزمين بزرگ اصلی . نتيجه اينكه مطابق فلسفه پورداود ، همه معجزه‏ها در آب و خاك نهفته‏ است و جنس و فصل روح ايرانی عبارت است از آب و خاك و هوای ايران و نه چيز ديگر ، اينكه روح ايرانی را تعليمات مزديسنايی تشكيل می‏دهد از آن‏ جهت است كه مزديسنا با همه خرافات و اوهام كه نمونه‏اش را ديديم معلول‏ و مولود همين آب و خاك است . پور داود مدعی است : زندگی و طرز فكر ، مانند نژاد و زبان ما دنباله زندگی و انديشه و نژاد و زبان مردمانی است كه خود نياكان ما در چند هزار سال پيش به شماراند ( 1 ) . من می‏گويم زندگی و طرز فكر ما ، مانند نژاد و زبان ما و خيلی بيشتر از نژاد و زبان ما بكلی دگرگون شده و تحول يافته است . استعداد و هوش‏ خداداد پاورقی : ( 1 ) همان مدرك .