دارد از آنها زن بگيرد و آنها حق ندارند از عرب زن بگيرند ، عرب از آنها ارث ببرد و آنها از عرب ارث نبرند . حتی الامكان حقوق آنها كمتر داده شود ، كارهای پست به آنها واگذار شود ، با بودن عرب غير عرب‏ امامت جماعت نكند ، در صف اول جماعت حاضر نشوند ، مرزبانی و قضاوت‏ را به آنها وا مگذار . اما وقتی كه ميان يك زن عرب و يك زن ايرانی اختلاف واقع می‏شود و كار به آنجا می‏كشد كه به حضور علی عليه السلام شرفياب می‏شوند و علی ميان آندو هيچگونه تفاوتی قائل نميشود و مورد اعتراض زن عرب واقع می‏شود ، علی‏ دست می‏برد و دو مشت خاك از زمين بر می‏دارد و به آن خاكها نظر می‏افكند و آنگاه می‏گويد : من هر چه تأمل می‏كنم ميان اين دو مشت خاك فرقی نمی‏ بينم . علی با اين تمثيل عملی لطيف به جمله معروف رسول اكرم اشاره می‏كند كه‏ فرمود : « كلكم لادم و آدم من تراب لا فضل لعربی علی عجمی الا بالتقوی » يعنی همه از آدم و آدم از خاك است ، عرب بر عجم فضيلت ندارد ، فضيلت‏ به تقوا است نه به نژاد و نسب و قوميت و مليت . وقتی كه همه نسب به‏ آدم می‏برند و آدم خاكی نژاد است چه جای ادعای فضيلت تقدم نژادی است ؟ در سفينة البحار ماده " ولی " مينويسد : " علی عليه السلام در يك روز جمعه بر روی منبری آجری خطبه ميخواند ، اشعث بن قيس كندی كه از سرداران معروف عرب بود آمد و گفت يا اميرالمؤمنين اين " سرخرويان " ( يعنی ايرانيان ) جلو روی تو بر ما غلبه كرده اند و تو جلو اينها را نميگيری ، سپس در حالی كه خشم گرفته‏ بود گفت امروز من نشان خواهم داد كه عرب چكاره است . علی عليه السلام فرمود : " اين شكم گنده ها خودشان روزها