اكسفورد بوده و از اشخاصی است كه در نشر اكاذيب عليه مسلمين دست داشته‏ است ، طبع و نشر كرده و به زبان لاتين هم ترجمه نموده است . از آنوقت‏ به وسيله اين كتاب و اين شخص شايعه كتابسوزی مسلمين در اسكندريه در اروپا رواج يافت تا آنكه در قرون اخيره وسيله محققين اروپايی امثال‏ گيبون و كريل و گوستاولوبون و ديگران اين شايعه تكذيب شد ( 1 ) . داستان كتابسوزی در كتاب مختصر الدول به اين شكل آمده است : " در آنزمان ، يحيی نحوی كه به زبان ما به " غرماطيقوس " يعنی نحوی‏ ملقب بوده است در ميان عرب مقام شهرت را حائز گرديد . مشاراليه ساكن‏ اسكندريه بوده است و مذهبا نصرانی و جزء فرقه يعقوبی بود و مخصوصا عقيده‏ ساوری ( ؟ ) را تاييد می‏نمود . او در آخر مذهب تنصر را ترك گفته و تمام‏ علمای نصارای مصر نزد او جمع شده نصيحت نمودند كه از كفر و زندقه بيرون‏ آيد ولی او قبول ننمود . وقتی كه علماء مايوس شدند ويرا از مناصبی كه‏ دارا بود انداختند ، و او تا مدتی به همين حال باقی و زنده بود تا آنكه‏ عمرو بن عاص ( فرمانده مسلمين در فتح مصر ) وارد مصر گرديد . روزی يحيی نزد وی حاضر شد ، عمرو از مقام علم و فضل او واقف گرديده و خيلی از او احترام نمود . فاضل مشاراليه شروع به يك رشته سخنان‏ حكيمانه‏ای نمود كه اعراب ابدا با آن آشنا نبودند . سخنان مزبور در دماغ‏ عمرو فوق العاده مؤثر واقع گرديده فريفته وی شد . نظر به اينكه عمرو از اشخاص باهوش و عاقل و فكور بود مصاحبت وی را اختيار نمود و هيچوقت او را از خودش جدا نمی ساخت . يك روز يحيی به عمرو اظهار داشت كه هر چه در اسكندريه هست در تصرف‏ پاورقی : ( 1 ) اين قسمت از رساله " كتابخانه اسكندريه " تاليف شبلی نعمان‏ صفحات 14 و 15 و 38 اقتباس شد .