خود را از مفتيان اولی كه در زمان غيبت صغرا بوده‏اند آغاز می‏كنم . 1 - علی بن بابويه قمی متوفا در سال 329 ، مدفون در قم . پدر شيخ‏ محمدبن علی بن بابويه معروف به شيخ صدوق است كه در نزديكی شهر ری مدفون‏ است . پسر محدث است و پدر ، فقيه و صاحب فتوا . معمولا اين پدر و پسر به عنوان " صدوقين " ياد می‏شوند . 2 - يكی ديگر از فقهاء به نام و معروف آن زمان كه معاصر با علی بن‏ بابويه قمی است ، بلكه اندكی بر او تقدم زمانی دارد ، عياشی سمرقندی‏ صاحب تفسير معروف است . او مردی جامع بوده است ، گرچه شهرتش به‏ تفسير است ، او را از فقهاء شمرده‏اند . كتب زيادی در علوم مختلف و از آن جمله در فقه دارد . ابن‏النديم در الفهرست می‏گويد : كتب او در خراسان‏ رواج فراوان دارد . در عين حال ما تاكنون نديده‏ايم كه در فقه آراء او نقل‏ شده باشد ، شايد كتب فقهی او از بين رفته است . عياشی ، ابتداء سنی بود و بعد شيعه شد ، ثروت فراوانی از پدر به او ارث رسيد و او همه آنها را خرج جمع آوری و نسخه برداری كتب و تعليم و تعلم و تربيت شاگرد كرد . بعضی جعفر بن قولويه را كه استاد شيخ مفيد بوده است ( در فقه ) همدوره‏ علی بن بابويه و قهرا از فقهای دوره غيبت صغرا شمرده‏اند و گفته‏اند كه‏ جعفربن قولويه شاگرد سعد بن عبدالله اشعری معروف بوده است ( 1 ) ولی با توجه به اينكه او استاد شيخ مفيد بوده است و در سال 367 و يا 368 درگذشته است نمی‏توان او را معاصر علی بن بابويه و از علمای غيبت صغرا شمرد ، آنكه از علمای غيبت صغرا است پدرش محمد بن قولويه است . 3 - ابن ابی عقيل عمانی ، گفته‏اند : يمنی است ، عمان از سواحل دريای‏ يمن است ، تاريخ وفاتش معلوم نيست ، در آغاز غيبت كبرا می‏زيسته است‏ . پاورقی : ( 1 ) الكنی و الالقاب .