نكته را می‏توانم از طرف خود بگويم كه هر چه بيشتر به مطالعه قرآن‏ ميپردازم و هر چه بيشتر برای درك روح قرآن كوشش ميكنم بيشتر متوجه قدر و منزلت آن ميشوم ، اما بررسی اوستا ملالت آور و خستگی افزا و سير كننده‏ است ، مگر آنكه بمنظور زبانشناسی و علم الاساطير و مقاصد تطبيقی ديگر باشد . آنچه را آقای ادوارد براون از طرف خود می‏گويد بايد از طرف همه آن‏ ايرانيانی بگويد كه قرن بقرن ، فوج فوج ، اوستا را رها كردند و به قرآن‏ گرويدند . گرايش از اوستا به قرآن برای ايرانيان ، يك امر بسيار ساده و طبيعی بوده است و موردی نداشته است كه بخواهند آنچه از اوستا آموخته‏اند و يا عاداتی كه نسبت به سلاطين خود معمول می‏داشته اند در زير پرده تشيع‏ حفظ كنند و عملی نمايند . ثانيا يزدگرد پس از آنكه در پای تخت نتوانست مقاومت كند با دربار و حرمسرای خود در حالی كه هزار طباخ ، و هزار تن رامشگر ، و هزار تن يوزبان‏ و هزار تن با زبان ، و جماعتی كثير از ساير خدمه همراه او بودند و او هنوز اين گروه را كم ميدانست ( 1 ) شهر به شهر و استان به استان فرار ميكرد و پناه می‏جست ، قطعا اگر مردم مركز ايران می‏خواستند از او حمايت‏ كنند و جلو لشكر مهاجم را بگيرند قادر بودند ، اما او را پناه ندادند تا به خراسان رفت . در آنجا نيز حمايتی نديد و عاقبة الامر به آسيايی پناه‏ برد و به دست آسيابان يا به دست يكی از مرزداران ايرانی كشته شد . چگونه است كه ايرانی به خود يزدگرد پناه نمی دهد ولی بعد اهل بيت‏ پيغمبر اسلام را به خاطر پيوند با يزدگرد ، معزز و مكرم می‏شمارد و آنها را در حساسترين نقاط قلب خود جای می‏دهد و عاليترين احساسات خود را نثار آنها می‏كند ؟ ! پاورقی : ( 1 ) كريستن سن ، ايران در زمان ساسانيان ، ص . 528