بعد نقش مؤثری داشته است . محقق شريف آثار و تأليفات فراوان دارد و همه پرفايده است و به قول قاضی نورالله همه علماء اسلامی بعد از مير سيد شريف طفيلی و عيال افادات اويند . تأليفات مير ، بيشتر به صورت‏ تعليقات و شروح است . از قبيل حاشيه بر شرح حكمةالعين در فلسفه حاشيه‏ شرح مطالع در منطق ، حاشيه شمسيه در منطق ، حاشيه مطول تفتازانی در علم‏ فصاحت و بلاغت ، شرح مفتاح العلوم سكاكی در اين علم ، حاشيه بر كشاف‏ زمخشری كه تفسيری است مشتمل بر نكات علم بلاغت ، و شرح مواقف عضدی در كلام . از كتب معروف مير ، يكی تعريفات است كه بنام تعريفات جرجانی‏ معروف است و ديگر كبرا در منطق است به فارسی كه برای مبتديان نوشته و ديگر صرف مير است به فارسی در علم صرف كه از زمان خودش تاكنون كتاب‏ درسی مبتديان طلاب بوده است . ميرسيد شريف شاگرد قطب‏الدين رازی سابق‏الذكر است ، گرچه اهل جرجان‏ است ولی در شيراز رحل اقامت افكند . مطابق نقل روضات از مجالس‏ المؤمنين ، آنگاه كه شاه شجاع بن مظفر به گرگان آمد و باسيد ملاقات كرد او را با خود به شيراز برد و تدريس در مدرسه دارالشفا را كه خود تأسيس‏ كرده بود به او واگذار كرد . امير تيمور كه بعد وارد شيراز شد مير را با خود به سمرقند برد و در همانجا بود كه با سعدالدين تفتازانی مناظرات‏ داشت پس از مرگ امير تيمور ، مير بار ديگر به شيراز آمد و تا پايان‏ عمر در شيراز بود . ميرسد شريف از بيست سالگی به كار تدريس و تحقيق مشغول بوده ، مخصوصا به تدريس فلسفه و حكمت اهتمام زياد داشت و حوزه درس قابل توجهی از فضلا تشكيل داده بود . گويند يكی از كسانی كه در حوزه درس او شركت می‏كرد خواجه لسان الغيب‏ حافظ شيرازی بود ، هرگاه در مجلس او شعر خوانده ميشد می‏گفت به‏