طبقات متسلسل ارباب علوم را مشخص سازند . اين كار در درجه اول نسبت‏ به علمای حديث انجام يافته است و در درجات بعدی برای علمای علوم ديگر ما كتابهای زيادی به اين عنوان داريم مانند طبقات الفقهاء ابواسحاق‏ شيرازی ، طبقات الاطباء ابن ابی اصيبعه ، طبقات النحويين و طبقات‏ الصوفيه ابوعبدالرحمن سلمی . ولی با كمال تأسف تا آنجا كه اين بنده اطلاع دارد ، آنچه درباره طبقات‏ فقهاء نوشته شده از اهل تسنن و مربوط به آنها است ، درباره طبقات فقهاء شيعه تاكنون كتابی نوشته نشده است لهذا برای كشف طبقات فقهاء شيعه از لابلای كتب تراجم و يا كتب اجازات كه مربوط است به طبقات راويان حديث‏ بايد استفاده كرد . ما در اينجا نمی‏خواهيم طبقات فقهاء شيعه را به تفصيل بيان كنيم ، بلكه‏ می‏خواهيم شخصيتهای برجسته و به نام فقهاء را كه آراءشان مورد توجه است‏ با ذكر كتابهای فقه ذكر كنيم ، ضمنا طبقات فقهاء نيز شناخته می‏شوند . تاريخ فقهاء شيعه را از زمان غيبت صغرا ( 260 - 320 ) آغاز می‏كنيم بدو دليل : يكی اينكه : عصر قبل از غيبت صغری عصر حضور ائمه اطهار است و در عصر حضور ، هر چند فقهاء و به معنی صحيح كلمه مجتهدين و ارباب فتوا كه‏ ائمه اطهار آنها را به فتوا دادن تشويق می‏كرده‏اند بوده‏اند ، ولی خواه‏ ناخواه فقهاء ، به علت حضور ائمه اطهار عليهم السلام تحت‏الشعاع بوده‏اند ، يعنی مرجعيت آنها در زمينه دستنارسی به ائمه بوده است و مردم حتی‏ الامكان سعی می‏كردند به منبع اصلی دست يابند و خود آن فقهاء نيز مشكلات‏ خود را تا حد مقدور و ممكن با توجه به بعد مسافتها و ساير مشكلات با ائمه‏ اطهار در ميان می‏گذاشتند . ديگر اينكه علی الظاهر فقه مدون ما منتهی‏ می‏شود به زمان غيبت صغرا ، يعنی تأليف و اثری فقهی قبل از آن دوره از فقهاء شيعه فعلا در دست نداريم يا اين بنده اطلاع ندارد . ولی به هر حال در شيعه نيز فقهاء بزرگی در عصر ائمه اطهار وجود داشته‏