يك سيستم خاص اجتماعی را پذيرفته باشد و بعد تغيير نظر بدهد و سيستم‏ نوينی را به جای آن انتخاب كند . مثلا ما مردم ايران در طول بيست و پنج قرن تاريخ ملی ، مانند بسياری از كشورهای ديگر ، رژيم استبدادی داشتيم و اكنون كمی بيش از نيم قرن است‏ كه رژيم مشروطه را به جای آن انتخاب كرده‏ايم رژيم مشروطيت را ما ابداع‏ و ابتكار نكرديم ، بلكه از دنيای خارج به كشور ما آمده است . ولی ، ملت‏ ما آنرا پذيرفته و در راه تحصيل آن فداكاريها كرده است . البته افراد زيادی از همين ملت با سر سختی عجيبی مقاومت كردند ، مسلحانه قيام كردند و برای حفظ رژيم استبداد خون خود را ريختند ، ولی از آنجا كه در اقليت بودند و اكثريت ملت ايران رژيم مشروطيت را پذيرفت‏ و در راه آن فداكاری كرد ، آنان شكست خوردند و عاقبت تسليم اراده‏ اكثريت شدند . اكنون آيا ما بايد رژيم مشروطه را يك رژيم ملی و خودی بدانيم ، يا نظر به اينكه در طول تاريخ زندگی اجتماعی و ملی ما ، رژيم ما رژيم استبدادی‏ بوده نه رژيم مشروطه و بعلاوه ما ابداع كننده آن نبوده‏ايم و آن را از جای‏ ديگر اقتباس كرده‏ايم ، بايد بگوييم رژيم ملی ما رژيم استبدادی است و رژيم مشروطه برای ما يك رژيم بيگانه است ؟ اعلاميه حقوق بشر را ما تنظيم نكرده‏ايم و در تنظيم آن شركت نداشته‏ايم و در طول تاريخ ملی ما مسائلی كه در آن اعلاميه مطرح است كمتر مطرح شده‏ است ، ولی ملت ما مانند ملتهای ديگر جهان كم و بيش مواد آنرا پذيرفته‏ است . اكنون ما از نظر " مليت ايرانی " درباره اين اعلاميه چه بگوييم ؟ ساير ملتهايی كه تنظيم كننده اين اعلاميه نيستند ، درباره اين اعلاميه كه‏ از خارج مرزهای كشورشان به آنها رسيده است ، چه بگويند ؟ آيا احساسات‏ ملی ايجاب می‏كند كه به حكم سابقه تاريخی و به حكم اينكه اين اعلاميه از خارج مرزهای