دارد كه برای آن ارزش و احترام زياد قائل شود " . جان كلام همين جاست . اتفاقا بعثت انبيا برای اين است كه بشر را به‏ سرچشمه خيرات و بركات و نعمات آشنا كنند ، " ديده‏ای به او بدهند سبب‏ سوراخ كن " انبيا آمده‏اند كه بشر را از سبب متوجه مسبب الاسباب كنند ، انبيا آمده‏اند كه به بشر بفهمانند : « الحمد لله رب العالمين »، يعنی‏ تمام سپاسها و ستايشها اختصاص دارد به ذات اقدس الهی كه پروردگار تمام‏ جهانهاست . بعلاوه ، مگر تنها آتش پيك آسمانی است كه برای كمك بشر از آسمان به‏ زمين آمده است . اگر مقصود از آسمان اين جوی است كه بالای سر ماست ، هيچ عنصری از آنجا نيامده است ، اگر هم آمده باشد پيك مخصوص الهی‏ نيست ، و اگر مقصود از آسمان جهان غيب و ملكوت است همه چيز از آسمان‏ آمده است و همه چيز پيك آسمانی است ، اختصاص به آتش ندارد . « و ان من شی‏ء الا عندنا خزائنه و ما ننزله الا بقدر معلوم »( 1 ) . هيچ چيزی نيست مگر آنكه خزانه‏های آن نزد ماست و فرود نمی‏آوريم مگر به‏ اندازه معين . مراسم و تشريفات تقديس و تعظيم و يا پرستش آتش به اين سادگيها نيست ، تشريفات‏ عجيب و شنيدنی دارد ، ما قسمتی از اين تشريفات را از كتاب مزديسنا و ادب پارسی كه از اين مراسم و لااقل از اصل تقديس و تعظيم آتش دفاع‏ می‏كند نقل می‏كنيم ، و البته در ساير كتب نيز می‏توان آنها را يافت و امروز هم اين مراسم و تشريفات در ميان اقليت زردشتی معمول است . در اين كتاب چنين آمده است : در آيين مزديسنا ، مانند دين كاتوليك مسيحی ، و بر خلاف اسلام‏ پاورقی : ( 1 ) سوره حجر ، آيه . 21