در هزار و اندی سال پس از حمله اعراب به اين سرزمين معيارهای اخلاقی ، روحی و ملی ما دگرگون شده است ، كيفيت جنگاوری حريف بودن و هجوم آوری‏ ما به زبونی ، نان به نرخ روز خوری و ناجنسی و تذبذب بدل شد و از اين‏ تغيير چه جرثومه‏های ديگر كه به جانمان حمله می‏آورد . و ايضا همين مجله در شماره 23 اردی بهشت ماه 47 تحت عنوان " سمبوليسم در شعر " می‏نويسد : می‏دانيم حمله تازيان به ايران برای مردم مرز و بوم ما بسيار گران تمام‏ شد ، و در تصادم دو تمدن ايران و تازيان مردم ما از پای در آمدند و شكست‏ سياسی به شكست معنوی انجاميد . تازيان تمدن ايران را استهزا می‏كردند و ايرانيان را موالی يعنی بندگان می‏خواندند . جشنهای ايرانی موقوف شد ، باده كه ايرانيان پس از ناهار و شام می‏نوشيدند عمل شيطانی و حرام خوانده‏ شد ، شعله‏های آتشكده‏های مرز و بوم ما خاموشی گرفت ، اما بزودی مردم‏ ايران به مقاومتهای جدی دست زدند و ملت ايران از خاكستر تيره بختی و شكست چون مرغ آتش برخاست و شعله‏های آتش نبوغ ايرانی از آتشكده جان‏ دانشورانی چون ابوريحان بيرونی ، فردوسی ، خيام ، عبدالله بن مقفع ، رودكی ، دقيقی ، زكريای رازی ، بيهقی زبانه كشيد ، كابوس به پايان آمد . سرجان ملكم انگليسی در تاريخ ايران می‏نويسد : پيروان پيغمبر عربی از پايداری و لجاجی كه ايرانيان در دفاع از ملك و مذهب خويش نمودند چنان در خشم بودند كه چون دست يافتند هر چيز را كه‏ موجب تقويت مليت دانستند عرضه تخريب و هلاك ساختند . شهرها با خاك‏ يكسان و آتشكده‏ها با آتش سوخته شد و مؤبدان