موجود بوده ، يا لااقل ترجمه پهلوی آنها به انضمام تفسير معروف به " زند " را در دست داشته‏اند . مسلما صعوبت زندگانی مادی كه در آن تاريخ‏ گريبانگير زردشتيان شده بود مجال نمی‏داد كه نسلا بعد نسل اين مجموعه بزرگ‏ مقدس را رونويس كنند . و از اينجا پی می‏بريم كه چرا نسكهای حقوقی و نظائر آن در طاق نسيان مانده است ، زيرا كه در آن زمان دولت زردشتی‏ وجود نداشت و نسكهای حقوقی بيفايده و خالی از اهميت و اعتبار می‏نمود . اما چرا نسكهايی را كه شامل علم مبدا و معاد و تكوين و ساير علوم اساسی‏ بود حفظ نكردند ؟ قرائنی در دست داريم كه از روی آن می‏توان گفت شريعت‏ زردشتی در قرن نخستين تسلط عرب تا حدی اصلاح شده و تغيير پيدا كرده است‏ و زردشتيان خود مايل بوده‏اند كه بعضی از افسانه‏ها و اساطير عامی و بعضی‏ از اعتقاداتی را كه در فصول اوستا ثبت شده حذف كنند ( 1 ) . كريستن سن افسانه خلقت را طبق مندرجات اوستای ساسانی چنين نقل می‏كند : . . . عمر دنيا بالغ بر 12000 سال است ، در سه هزار سال نخستين عالم ، او هرمزد ( يا عالم روشنی ) و اهريمن ( يا عالم تاريكی ) در جوار يكديگر آرام می‏زيسته‏اند اين دو عالم از سه جانب نامتناهی بوده ، فقط از جانب‏ چهارم به يكديگر محدود می‏شده‏اند . دنيای روشن در بالا و عالم ظلمانی در زير قرار داشته و هوا فاصله آنها بوده است مخلوقات اورمزد در اين سه‏ هزار سال در حال امكانی بودند ، سپس اهريمن نور را ديده در صدد نابود كردنش بر آمد . او هرمزد كه از آينده آگاهی داشت مصافی به مدت نه هزار سال با وی طرح افكند ، اهريمن كه پاورقی : ( 1 ) ايران در زمان ساسانيان ، صفحه 163 - . 164