است بسيار بزرگ و در حقيقت يك دائره المعارف عرفانی است . ديگر كتاب فصوص الحكم است كه گرچه كوچك است ، ولی دقيقترين و عميقترين‏ متن عرفانی است ، شروح زياد بر آن نوشته شده است . در هر عصری شايد دو سه نفر بيشتر پيدا نشده باشد كه قادر به فهم اين متن عميق باشد . محی‏الدين در سال 638 در دمشق درگذشت و همانجا دفن شد ، قبرش در شام هم‏ اكنون معروف است . و - صدرالدين محمد قونوی ، اهل قونيه ( تركيه ) و شاگرد و مريد و پسر زن محی‏الد ين عربی . با خواجه نصيرالدين طوسی و مولوی رومی معاصر است . بين او و خواجه نصير مكاتبات ردو بدل شده و مورد احترام خواجه بوده است‏ ، ميان او و مولوی در قونيه كمال صفا و صميميت وجود داشته است ، قونوی‏ امامت جماعت می‏كرده و مولوی به نماز او حاضر ميشده است و ظاهرا همچنانكه نقل شده مولوی شاگرد او بوده و عرفان محيی‏الدينی را كه در گفته‏های مولوی منعكس است از او آموخته است . گويند روزی وارد محفل‏ قونوی شد ، قونوی از مسند حركت كرد و آنرا به مولوی داد كه بر آن بنشيند ، مولوی ننشست و گفت جواب خدا را چه بدهم كه بر جای تو تكيه زنم . قونوی مسند را به دور انداخت و گفت : مسندی كه تو را نشايد ما را نيز نشايد . قونوی بهترين شارح افكار و انديشه‏های محيی‏الدين است ، شايد اگر او نبود محی‏الد ين قابل درك نبود ، كتابهای قونوی از كتب درسی حوزه‏های‏ فلسفه و عرفان اسلامی در شش قرن اخير است كتابهای معروف قونوی عبارت‏ است از : مفتاح الغيب ، نصوص ، فكوك . قونوی در سال 672 ( سال فوت‏ مولوی و خواجه نصيرالدين طوسی ) و يا سال 673 درگذشته است . ز - مولانا جلال‏الدين محمد بلخی رومی معروف به مولوی ، صاحب كتاب‏ جهانی مثنوی . از بزرگترين عرفای اسلام و از نوابغ جهان است . نسبش به‏ ابوبكر می‏رسد . مثنوی او دريائی است از حكمت و معرفت و نكات دقيق‏ معرفةالروحی و اجتماعی