قبل از هر چيز خود را مواجه با طرد تام و تحقير همه جانبه قدرت مسلط ديده‏اند ، واكنش ايشان تحسين خود و مداحی از خويش است ، به جای تصديق‏ بی قيد و شرط فرهنگ اروپايی ، تصديق بی قيد و شرط فرهنگ آفريقايی به‏ كرسی می‏نشيند . بطور كلی شعرای سياه ستا اردوهای پير و فرسوده را در برابر آفريقای جوان ، عقل غم افزا را در برابر شعر ، و منطق ستمگر را در برابر طبيعت پر جوش و خروش قرار می‏دهند . در يك سر خشونت است و تشريفات و شك گرايی و در سوی ديگر بی غل و غشی و شور وحدت و آزادی ، زمين باروری پاورقی : 5 - تيبورمند : جهانی ميان ترس و اميد . 6 - de la culture nationale : Les damnees de la terre : Frantz Fanon