شيرازی ( 1 ) و آقای جلال‏الدين همائی استاد دانشگاه تهران از شاگردان‏ اويند . حكيم خراسانی در وارستگی و پاكی كم نظير بود و مانند جهانگيرخان‏ و آخوند كاشی تا آخر عمر مجرد زيست در سال 1355 درگذشت . پس از درگذشت حكيم خراسانی ، در اصفهان دو نفر ديگر بودند كه اين شمع‏ را روشن نگه می‏داشتند : مرحوم حاج آقا صدر كوپائی و مرحوم شيخ محمود مفيد . با درگذشت اين دو نفر اين چراغ چهارصدساله تقريبا به خاموشی گرائيد . 7 - حاج شيخ محمد حسين غروی اصفهانی . در تقوا و علم ، منقولا و معقولا يگانه بود ، در سال 1296 در نجف متولد شد ، پدرش بازرگانی بود متدين‏ مقيم كاظمين ، مرحوم اصفهانی تا نزديك به بيست سالگی در كاظمين مقيم‏ بود ، و تحصيل می‏كرد بعد به نجف‏مشرف شد و در درس مرحوم آخوند ملامحمد كاظم خراسانی حاضر شد و تا پايان عمر استاد ( 1329 ) ادامه داد . وی در علوم معقول ، شاگرد مرحوم ميرزا محمد باقر حكيم اصطهباناتی است‏ . مرحوم اصفهانی تأليفات زيادی در فقه و اصول دارد و انديشه‏اش هم اكنون‏ جزء انديشه‏های زنده‏ای است كه در ميان علما و فضلاء حوزه‏های درس فقه و اصول مطرح است . منظومه‏ای در فلسفه دارد بسيار عالی به نام تحفةالحكيم ، رساله‏ای هم در معاد نوشته است . حضرت استاد ناالعلامه آقای طباطبائی‏ مدظله‏العالی در سالهای ميان 1354 1344 از محضر اين بزرگ بهره‏های فراوان‏ برده و افتخار شاگرديش را دارند معظم‏له در سال 1361 با سكته مغزی‏ درگذشت ( 2 ) . پاورقی : ( 1 ) مرحوم آقای حاج ميرزا علی آقا شيرازی رضوان‏الله عليه ، از نظر سنی ظاهرا تفاوت چندانی با حكيم خراسانی نداشته و با معظم له و آقای حاج‏ آقا رحيم ارباب ، يگانه يادگار سلف صالح ، دوستيی در كمال صميميت‏ داشته‏اند ، ولی نظر به اينكه فلسفه را در بزرگسالی تحصيل كرده از محضر دوست صميميش بهره‏مند شده است . ( 2 ) مقدمه مرحوم شيخ محمدرضا مظفر كه از شاگردان معظم‏له بود بر تعليقه معظم له بر مكاسب شيخ انصاری .