خود آتش را نيالايد دهان بندی بسته و آتش را با قطعات چوبی كه با مراسم‏ مذهبی تطهير شده بود مشتعل نگاه می‏داشت . اين چوب غالبا از نباتی موسوم‏ به " هذانه اپنا " بود ، باری آن روحانی دم به دم به وسيله دسته چوبی‏ كه برسمه ( برسم ) می خواندند و مطابق آداب خاص بريده می‏شد آتش را به‏ هم می‏زد و مشتعل می‏داشت و ادعيه معينی را تلاوت می‏كرد ، سپس روحانيون‏ " هئومه " ( هوم ) ( 1 ) نثار می‏كردند ، در اثنای تلاوت ادعيه يا سرودن‏ اوستا روحانيان شاخه نبات " هئومه " را پس از تطهير در هاون‏ می‏كوبيدند . . . در " يزشن گاه " ( محل انجام تشريفات عبادت ) آلات و ادوات ذيل كه هر يك به جهت منظور خاصی به كار برده می‏شود موجود است : 1 و 2 - هاون و دسته هاون كه به منزله ناقوس مسيحيان است و اكنون به‏ همان منظور به كار برده می‏شود ولی در اصل برای فشردن " هوم " ( گياه‏ مقدس ) استعمال می‏شد . 3 - برسم كه اساسا از شاخه‏های ترچوبهای مقدس مانند انار تهيه می‏شد ولی‏ امروز آن را از فلز نقره يا برنج می‏سازند . 4 - برسمدان . 5 - برسمچين كه كاردی است كوچك . 6 - چند جام برای هوم و پراهوم و آب مقدس . 7 - چند پياله كوچك به نام طشت نيز برای هوم و پراهوم ( طشت نه‏ سوراخه ) . 8 - ورس كه ريسمانی است كوچك كه از موی گاو بافته می‏شود و شاخه‏های‏ برسم را با آن به هم می‏پيوندند . پاورقی : ( 1 ) اين همان چيزی است كه زردشت آن را منع كرده و كثيف خوانده‏ است .