فقهای مدينه متنفر بودند ولی از روی ناچاری آنها را گرامی شمرده در راضی‏ كردن آنها می‏كوشيدند ، به خصوص خلفای پرهيزكار اموی مانند عمربن‏ عبدالعزيز كه بدون نظر فقهای مدينه به هيچ كار مهمی دست نمی‏زدند . پس‏ از بنی‏اميه كار به دست عباسيان افتاد و منصور عباسی در صدد كوچك كردن‏ عربها و بزرگ ساختن ايرانيان برآمد ، چه بدست ايرانيان و با كمك آنان‏ دولت عباسی تشكيل يافته بود و يكی از اقدامات منصور برای اجرای نقشه‏ خودش اين بود كه نظر مسلمانان را از مكه و مدينه برگرداند . لذا بنائی‏ به نام قبةالخضراء ساخت تا مردم بدانجا رفته اعمال حج به جا آورند و مقرری معمول اهل مدينه را قطع كرد . فقيه آنروز مدينه ( در ميان اهل تسنن‏ ) كه مالك بن انس بود پس از استفتای مردم مدينه در خلع بيعت منصور به‏ خلع او فتوا داد ، اهل مدينه از منصور دست كشيده با محمدبن عبدالله از خاندان علی عليه‏السلام بيعت كردند . كم كم كار محمد بالا گرفت و منصور با وی جنگيده با زحمت بسيار بر وی غلبه كرد و اهل مدينه دوباره با منصور بيعت كردند . با اينهمه ، مالك خلفای عباسی را خليفه نمی‏دانست و چون‏ حاكم مدينه جعفر بن سليمان عموی منصور اين را فهميد خشمگين گشت و مالك‏ را احضار نموده و شانه او را برهنه كرده بر آن تازيانه زد ( 1 ) . ابن النديم در الفهرست در مقاله مربوط به فقهاء در ذيل احوال محمدبن‏ شجاع معروف به ابن الثلجی ، داستانی نقل می‏كند كه نشان دهنده سياست‏ خلفای عباسی در مورد ايرانيان ( البته ايرانيان غير شيعه ) است . از اسحاق بن ابراهيم مصعبی نقل می‏كند كه گفت : خليفه مرا احضار كرد و گفت فقيهی را برای من انتخاب كن كه پاورقی : ( 1 ) ترجمه تاريخ تمدن ، جلد 3 صفحه 104 - . 105