9 - سنگ بزرگی به نام " ارويس گاه " كه چهار گوشه بوده و آلات‏ مزبور را روی آن می‏چينند ( 1 ) . ايضا می‏گويد : در فرهنگهای فارسی آمده : برسم شاخه‏های باريك بی گره باشد ، به مقدار يك وجب كه آن را از درخت هوم ببرند و آن درختی است شبيه درخت گز و اگر هوم نباشد درخت گز و الا درخت انار ، و رسم بريدن آن چنان است كه‏ اول كاردی كه دسته آن هم آهن باشد و آن را بر سمچين خوانند پادياوی كنند يعنی پاكيزه بشويند و آب كشند پس زمزم نمايند ، يعنی دعايی كه در وقت‏ عبادت آتش و بدن شستن و چيزی خوردن می‏خوانند بخوانند و برسم را با برسمچين ببرند ( 2 ) . آنگاه می‏گويد : در مراسم كنونی زردشتيان ايران هنگامی كه موبد بخواندن نيايش مشغول‏ است ، موبد ديگر مراقب آتش است و شاخه‏های مورد را كه در برسمدان‏ نهاده‏اند بر می‏دارد و می‏گرداند و دست به دست می‏دهد و دوباره بر جای‏ می‏گذارد . ايضا می‏گويد : دار مستتر در زند اوستای خود می‏نويسد : دو قسم آتشكده موجود است معابد بزرگ را " آتش بهرام " می‏نامند ، معابد كوچك را " آدران " يا " آگياری " خوانند . در بمبئی ( هندوستان ) سه آتش بهرام و در حدود صد آگياری موجود است . فرق بين آتش بهرام و آدران اساسا در چگونگی آتش و سپس در اصل و طرز تهيه آن ميباشد . تهيه آتش بهرام يك سال به طول‏ پاورقی : ( 1 ) تلخيص از مزديسنا و ادب پارسی ، از صفحه 297 تا 305. ( 2 ) همان كتاب ، صفحه . 401