ميلادی در مشرق ايران رونق گرفت و در بخارا پايتخت دودمان سامانی گل كرد " . در صفحه 402 راجع به استفاده شعر فارسی از عروض عربی چنين می‏گويد : " در ساختن شعرهای نوين فارسی روش كهن را با افاعيل عربی در آميختند و بحرهای بسيار فراوانی پديد آوردند شايد بهترين و كهن ترين نمونه اين " پيوند " ، شاهنامه فردوسی باشد كه به بحر متقارب ساخته شده است " . مذهب تشيع ايرانيان از قديم الايام كه اسلام اختيار كردند ، بيش از اقوام و ملل‏ ديگر نسبت به خاندان نبوت علاقه و ارادت نشان دادند . بعضی از شرق شناسان خواسته اند اين علاقه ها و ارادتها را صادقانه‏ ندانند ، بلكه نوعی عكس العمل زيركانه در مقابل اسلام ، و لااقل در مقابل‏ اعراب ، برای احيای رسوم و آيين قديم ايرانی معرفی نمايند . گفته اين افراد برای دو دسته بهانه خوبی شده است : يكی سنيان متعصب كه به اين وسيله شيعه را يك فرقه سياسی و غير مخلص‏ نسبت به اسلام معرفی كنند و به اساس تشيع حمله برند ، چنانكه احمد امين‏ مصری در كتاب " و فجر الاسلام " چنين كاری كرد و علامه فقيد شيخ محمد حسين كاشف الغطاء برای رد آن افترا كتاب " اصل الشيعة و اصولها " را نوشت . دسته ديگر ، به اصطلاح ناسيوناليستهای ايرانی هستند . اين دسته بر عكس‏ دسته اول ، ايرانيان را تجليل می‏كنند كه توانستند آيين كهن را زير پرده‏ تشيع حفظ و نگهداری كنند . در كتاب " قانون و شخصيت " از انتشارات دانشگاه تهران تأليف دكتر پرويز