در كافی می‏نويسد : رسول خدا روزی پس از اداء نماز صبح چشمش افتاد به‏ جوانی رنگ پريده كه چشمانش در كاسه سرش فرو رفته و تنش نحيف شده بود در حالی كه از خود بی‏خود بود و تعادل خود را نمی‏توانست حفظ كند . پرسيد ( كيف اصبحت ؟ ) حالت چگونه است ؟ گفت " « اصبحت موقنا » " در حال يقين به سر می‏برم . فرمود علامت يقينت چيست ؟ عرض كرد يقين من‏ است كه مرا در اندوه فرو برده و شبهای مرا بيدار ( در شب زنده‏داری ) و روزهای مرا تشنه ( در حال روزه ) قرار داده است و مرا از دنيا و مافيها جداساخته تا آنجا كه گوئی عرش پروردگار را می‏بينم كه برای رسيدن به‏ حساب مردم نصب شده است و مردم همه محشور شده‏اند و من در ميان آنها هستم . گوئی هم‏اكنون اهل بهشت را در بهشت ، متنعم و اهل دوزخ را در دوزخ ، معذب می‏بينم ، گوئی هم‏اكنون با اين گوشها آواز حركت آتش جهنم‏ را می‏شنوم . رسول اكرم به اصحاب خود رو كرد و فرمود اين شخص بنده‏ای‏ است كه خداوند قلب او را به نور ايمان منور گردانيده است . آنگاه به‏ جوان فرمود : حالت خود را حفظ كن كه از تو سلب نشود . جوان گفت دعا كن‏ خداوند مرا شهادت روزی فرمايد . طولی نكشيد كه غزوه‏ای پيش آمد و جوان‏ شركت كرد و شهيد شد . زندگی و حالات و كلمات و مناجاتهای رسول اكرم سرشار از شور و هيجان‏ معنوی و الهی و مملو از اشارات عرفانی است . دعاهای رسول اكرم فراوان‏ مورد استشهاد و استناد عرفا قرار گرفته است . اميرالمؤمنين علی عليه‏السلام كه اكثريت قريب به اتفاق اهل عرفان و تصوف سلسله‏های خود را به ايشان می‏رسانند ، كلماتش الهام‏بخش معنويت و معرفت است . متأسفانه فعلا مجالی ولو برای ذكر نمونه نيست . دعاهای اسلامی ، مخصوصا دعاهای شيعی گنجينه‏ای از معارف است : از قبيل‏ دعای كميل ، دعای ابوحمزه ، مناجات شعبانيه ، دعاهای صحيفه سجاديه . عاليترين انديشه‏های معنوی در اين دعاها است .