خود به روسی نوشته است ( 1 ) . ايضا در داستان مغضوب شدن " ارتشتاران سالار سياوش " در دربار قباد می‏نويسد ، از جمله ايرادهای مهمی كه انجمن بزرگ ( محكمه عالی به رياست موبدان‏ موبد ) به او گرفت اين بود كه : " سياوش نمی‏خواسته است موافق عادات‏ جاريه زندگی كند و تاسيسات ايرانی را محفوظ نگه دارد ، خدايان جديد می‏پرستيده و زن خود را كه تازه بدرود حيات گفته " دفن " كرده است ، بر خلاف آيين زردشتی كه مقرر می‏دارد اموات را در دخمه بگذارند تا مرغان‏ شكاری آنها را بخورند ( 2 ) . . . آقای رشيد ياسمی مترجم كتاب ايران در زمان ساسانيان می‏گويد : . . . هخامنشيان معلوم نيست همه رفتار خود را تابع احكام زردشت كرده‏ باشند ، بعضی پرستش آناهيتا و دفن اموات را در مقابر نمونه مخالفت‏ آنان با شريعت دانسته‏اند ( 3 ) . آقای ياسمی ضمنا می‏خواهد مدعی شود كه ممنوعيت دفن اموات در آيين‏ زردشتی در دوره هخامنشی نيز سابقه دارد . ثنويت زردشتی آيا ايران مقارن ظهور اسلام ثنوی بوده است ؟ مهمترين پاسخ درباره نظام‏ فكری و اعتقادی ايرانيان ( البته منهای يهوديان و مسيحيان و بودائيان‏ ايران كه مجموعا در اقليت بودند ) پاسخ همين پرسش است . قبلا بايد ببينيم در دوره‏های قبل ، ايران از اين لحاظ چه وضعی داشته است در فصلهای‏ پيش راجع به دوره‏های قبل از زردشت بحث كرديم ، معلوم شد كه حتی در دوره‏های طبيعت پرستی و رب النوع پرستی عقيده ثنوی در روح مردم آريا رسوخ داشته است ، و به قول پاورقی : ( 1 - 2 - 3 ) ايران در زمان ساسانيان ، صفحه 52 - 380 - 349 ( پاورقی‏ ) .