و به علاوه نقلهای قرن هفتم كه ريشه و منبع ساير نقلها است يعنی نقل‏ عبداللطيف و ابوالفرج و قفطی در متن خود مشتمل بر دروغهای قطعی است كه‏ سند بی اعتبار آنها است . و علاوه بر همه اينها ، چه در مورد ايران و چه در مورد اسكندريه قرائن‏ خارجی وجود دارد كه فرضا اين نقلها ضعف سندی و مضمونی نمی‏داشت آنها را از اعتبار می انداخت . ممكن است برای خواننده محترم اين تصور پديد آيد كه ما درباره اين‏ مطلب به اطناب سخن رانديم و كار نقد را به اسراف كشانديم ، همين مختصر كه در اينجا گفته شد كافی بود و حداكثر اندكی بيشتر تفصيل داده می‏شد . تصديق می‏كنم كه اگر قصه كتابسوزی صرفا به عنوان يك حادثه تاريخی در محيط تحقيق بخواهد بررسی شود نيازی به اينهمه تفصيل ندارد . اما خواننده‏ محترم بايد توجه داشته باشد كه اين داستان را از محيط تحقيق و جو بررسی‏ علمی خارج كرده و از آن يك " سوژه " برای " تبليغ " ساخته‏اند برای‏ محققين بی طرف اعم از مسلمان و غير مسلمان بی اساسی اين داستان امری‏ مسلم و قطعی است ولی گروههائی كه به نوعی خود را در تبليغ اين قصه ذی‏ نفع می‏دانند دست