مسعودی در جلد اول مروج الذهب ، صفحه 382 ، تحت عنوان " فی ذكر الاخبار عن بيوت النيران و غيرها " از آتشكده های زردشت ياد می‏كند از آنجمله از آتشكده ای در " دارابجرد " نام می‏برد و می‏گويد در اين تاريخ‏ كه سال 332 هجری است آن آتشكده موجود است و مجوس آن اندازه كه به آتش‏ آن آتشكده احترام می‏گذارند و آنرا تعظيم و تقديس می‏كنند آتش هيچ آتشكده‏ ديگر را چنين تعظيم نمی كنند . اينها همه می‏رساند كه چنانكه گفتيم ايرانيان تدريجا اسلام را پذيرفته‏ اند و اسلام تدريجا و مخصوصا در دورهای استقلال سياسی ايران بر كيش زرتشتی‏ غلبه كرده است . عجيب اينست كه زرتشتيان در صدر اسلام كه دوره سيادت‏ سياسی عرب است آزادی و احترام بيشتری داشته اند از دوره های متأخرتر كه‏ خود ايرانيان حكومت را بدست گرفته اند هر اندازه كه ايرانيان مسلمان‏ می‏شدند اقليت زردشتی وضع نامناسبتری پيدا می‏كرد و ايرانيان مسلمان از اعراب مسلمان تعصب بيشتری عليه زردشتيگری ابراز می‏داشتند و ظاهرا همين‏ تعصبات ايرانيان تازه مسلمان سبب شد كه عده ای از زرتشتيان از ايران به‏ هند مهاجرت كردند و اقليت پارسيان هند را تشكيل دادند . در اينجا بد نيست سخن مستر فرای نويسنده كتاب " ميراث باستانی‏ ايران " را از صفحه 396 آن كتاب نقل كنيم ، او ميگويد : از منابع اسلامی چنين بر می‏آيد كه استخر در فارس كه يكی از دو كانون‏ آئين زرتشتی در ايران ساسانی ( كانون ديگرش در شيز آذربايجان ) بود در روزگار اسلام نيز همچنان شكوفان ماند . اندك اندك شبكه آتشگاهها با كم‏ شدن زرتشتيان رو به كاستی نهاد . با اينهمه بيشتر مردم فارس تا قرن دهم‏ ميلادی همچنان به آيين زرتشت وفادار ماندند و پس از آن تا روزگار كشورگشايی سلجوقيان در سده يازدهم