كه آيين مزدايی به مسئله خير و شر می‏دهد لااقل اين نتيجه را دارد كه خدا را از مسؤوليت " بديهايی " كه در جهان می‏بينيم مبرا می‏سازد ( 1 ) . دست شما درد نكند ، خداوند سايه آقای پ ، ژ ، دومناشه و آيين مزدايی‏ را از سر خودش و همه ملكوت اعلی كم و كوتاه نفرمايد . اگر آيين مزدايی خدا را از اساس انكار می‏كرد بهتر او را از مسؤوليت‏ بديهايی كه آقای پ . ژ ، دومناشه می‏بيند مبرا می‏ساخت . آيين مزدايی‏ خواسته ابروی خدا را اصلاح كند چشم خدا را كور كرده است ، خواسته است‏ بديها را كه يك سلسله امور اضافی و نسبی ، و در تحليل نهائی ، عدمی‏ هستند به خدا نسبت ندهد ، خدا را از خدايی در نيمی از مخلوقات معزول‏ كرده است . در آيين مزدايی به عدمی بودن شرور و ضروری و لاينفك بودن‏ اينها از جهان طبيعت و به فوائد و آثار و حكمتهای اين به اصطلاح شرور و بديها توجه نشده است و برای رهايی از اشكالی كه دچارش بوده است تيشه‏ را برداشته و ريشه را قطع كرده است . ما در اينجا نمی‏توانيم وارد بحث خير و شر بشويم ، بحثی است عالی و عميق و دلكش ( 2 ) از ورطه‏هايی است كه " در آن ورطه هزاران كشتی فرو شده و تخته‏ای از آن بركنار نامده است " يكی از آن كشتيها كشتی آيين‏ مزدائی است . شيطان يك نكته كه لازم است اينجا توضيح داده شود اين است : ممكن است برخی‏ خيال كنند كه اهريمن در كيش زردشتی با شيطان در دين اسلام فرقی ندارد ، يعنی اگر اهريمن را مخلوق اهورامزدا بدانيم مساوی می‏شود با شيطان كه از نظر اسلام مخلوق خدا و عامل بديهاست . ولی اين طور نيست ، شيطان از نظر اسلام نقشی در آفرينش اشياء ندارد ، در اسلام اصلا چنين انديشه ای وجود ندارد كه در نظام خلقت موجودات‏ نامطلوبی پاورقی : ( 1 ) مزديسنا و ادب پارسی ، صفحه 25 نقل از كتاب تاريخ تمدن ايرانی. ( 2 ) در كتاب عدل الهی مستوفا درباره اين مساله بحث كرده‏ايم .