را در فقه بوجود آورد . اين مكتب نوعی اخباريگری و جمود است . ابن حزم‏ اندلسی كه نژاد ايرانی دارد اما طرفدار امويها است و خالی از يك نوع‏ عداوت نسبت باهل البيت نيست . از نظر فقهی تابع داودبن علی بن ظاهری‏ است . گروهی ديگر از فقهای بزرگ اهل تسنن ميباشند كه بعضی صاحب مكتب و مذهب بوده‏ا ند و بعضی نه ، برخی ايرانيند و برخی نه ما برای اينكه‏ معياری از سهم ايرانيان در فقه اهل تسنن بدست داده باشيم عده‏ای را نام‏ ميبريم : 1 - محمدبن حسن شيبانی ، شاگرد ابوحنيفه ، از ملازمين هارون‏الرشيد و متوفا در سال . 189 اين مرد اصلا دمشقی است ، درواسط عراق متولد شد و در سفری كه با هارون بايران می‏آمد در ری درگذشت و همانجا دفن شد . 2 - ابويوسف ، شاگرد ديگر ابوحنيفه و قاضی القضاه مهدی و هادی و هارون‏ و متوفا در سال . 192 اين مرد ظاهرا نسب به انصار مدينه ميبرد . 3 - زفربن الهذيل ، متوفا در سال . 158 زفرعرب عدنانی است و از پيروان ابوحنيفه به شمار ميرود . 4 - ليث بن سعد اصفهانی ، فقيه مصر ، متوفا در سال 175 ، ليث از صاحبان مكاتب بشمار ميرود ، گواينكه گفته ميشود كه پيرو ابوحنيفه بوده‏ است . 5 - عبدالله بن مبارك مروزی ، اهل مرو است ، شاگرد ابوحنيفه و مالك‏ و ثوری بوده و در سال 181 در گذشته است . 6 - اوزاعی ، ابوعمر و عبدالرحمن بن عمرو ، متوفا 157 ، شاگرد زهری و عطاءبن ابی رباح بوده ، ساكن شام بود و پيشوای مطلق شاميان شمرده ميشد ، اوزاعی از فقهاء صاحب مكتب است ، معلوم نيست عرب اصيل يمنی است و يا از اسرای يمن است . اينها معاريف فقهای اهل تسنن ميباشند ، غير معاريف از حد احصا خارج‏ است . در ميان معاريف در طبقات مختلف افراد ايرانی و غير ايرانی‏ فراوانند .