تمام ما يملك منقول و غير منقول خود را صرف نيازمندان كرد و تا پايان‏ عمر درويشانه زيست . حكيم قمشه‏ای در اوج شهرت آقاعلی حكيم مدرس زنوزی و ميرزا ابوالحسن‏ جلوه به تهران آمد و با آنكه مشرب اصليش صدرائی بود ، كتب بوعلی را تدريس كرد و بازار ميرزای جلوه را كه تخصصش در فلسفه بوعلی بود شكست . به طوری كه معروف شد : ( جلوه از جلوه افتاد ) . حكيم قمشه‏ای هرگز جامه روستائی را از تن دور نكرد و درزی و جامه علما در نيامد ، مرحوم جهانگير خان قشقائی كه سالها شاگرد او بوده است نقل‏ كرده كه به شوق استفاده از محضر حكيم قمشه‏ای بتهران رفتم ، همان شب اول‏ خود را به محضر او رساندم ، وضع لباسهای او علمائی نبود ، به كرباسفروشهای سده می‏مانست . حاجت خود را بدو گفتم ، گفت ميعاد من و تو فردا در خرابات . خرابات محلی بود در خارج خندق ( قديم ) تهران و در آنجا قهوه‏خانه‏ای بود كه درويشی آنرا اداره می‏كرد ، روز بعد اسفار ملاصدرا را با خود بردم ، او را در خلوتگاهی ديدم كه بر حصيری نشسته بود . اسفار را گشودم او آن را از بر می‏خواند سپس بتحقيق مطلب پرداخت ، مرا آن‏ چنان به وجد آورد كه از خود بی‏خود شدم ، می‏خواستم ديوانه شوم . حكيم‏ حالت مرا دريافت گفت آری : ( قوت می‏بشكند ابريق را ) ( 1 ) . حكيم قمشه‏ای از ذوق شعری عالی ، برخوردار بود و به ( صهبا ) تخلص‏ می‏كرده است . او در سال 1306 ، در كنج حجره مدرسه ، در تنهائی و خلوت و سكوتی عارفانه از دنيا رفت . قضا را آنروز مصادف بود با فوت مفتی‏ بزرگ شهر ، مرحوم حاج ملاعلی كنی و در شهر غوغائی برپا بود . دوستان و ارادتمندانش ساعتها پس از فوت او از درگذ شتش آگاه شدند ، آن گروه‏ معدود او را در سر قبر آقا به خاك سپردند ( 2 ) پاورقی : ( 1 ) مقدمه رساله ولايت حكيم قمشه‏ای ص . 14 ( 2 ) مقدمه آقای همائی بر كتاب برگزيده ديوان سه شاعر اصفهان .