وانضوی الی لفيف الشعوبية وانحاز ، و عصمنی من مذهبهم الذی لم يجد عليهم‏ الا الرشق بالسنة اللاعنين و المشق بالسنة الطاعنين " . تنها خدای را سپاس می‏گزارم كه مرا از دانشمندان فن ادب عربی قرار داد و در سرشت من طرفداری از عرب را به وديعت نهاد ، بلطف خودش نخواست‏ كه من از ياران جدی آنها جدا و بركنار بمانم و در دام شعوبيه گرفتار آيم‏ . مرا حفظ كرد از مذهب شعوبيه كه سودی به آنها نبخشيد جز تير باران شدن‏ با زبان لعنت كنندگان و پاره پاره شدن با نيزه طعن زنندگان . از جمله اخير زمخشری معلوم می‏شود كه شعوبيگری از نظر توده ايرانی آن‏ اندازه محكوم و مردود بوده است كه نصيب طرفدارش جز لعنت و نفرين و ملامت نبوده است . ثعالبی نيشابوری صاحب كتاب يتيمةالدهر ، متوفی در سال 429 هجری قمری‏ كه او نيز از اكابر و مفاخر علمای مسلمان ايران است ، مانند زمخشری ، بلكه بيشتر و به حد افراط ، در مقدمه كتاب " سرالادب فی مجاری كلام‏ العرب " عليه شعوبيه و به نفع اعراب شعار می‏دهد و مانند يك عرب‏ متعصب از فضيلت و تقدم عرب بر غير عرب دم می‏زند . پس از حمد وثنای الهی و درود بر پيامبر گرامی ، چنين می‏گويد : هر كس خدا را دوست بدارد ، پيامبرش محمد مصطفی صلی الله عليه وآله‏ را نيز دوست می‏دارد ، و هر كس كه پيامبر را دوست بدارد عرب را دوست‏ می‏دارد و هر كه عرب را دوست بدارد زبان عربی را كه بهترين كتابها بر بهترين انسانها به آن زبان نازل شده است دوست می‏دارد ، و هر كه زبان‏ عربی را دوست بدارد به آن اهتمام می‏ورزد هر كس كه خداوند او را به اسلام‏