آقای دكتر معين می‏نويسد : طبق مندرجات اوستا " فره " ، را به صورت مرغ و ارغن ( عقاب شاهين‏ ) تصور می‏كردند . . . جمشيد پس از آنكه به سخن دروغ و ناروا پرداخت فر ( پادشاهی ) از او آشكارا به پيكر مرغی به در رفت . . . در كار نامه‏ اردشير بابكان " فر " به صورت " بره " معرفی شده است ( 1 ) . آقای دكتر معين سپس داستان گريز اردشير و كنيزك و تعقيب اردوان آن‏ دو را نقل می‏كند : اردوان از هر كس سراغ آنها را می‏گيرد جواب می‏دهند آنها را در فلان‏ نقطه ديديم كه به سرعت می‏رفتند و يك " بره " نيز ، پشت سر آنها در حركت بود . اردوان از موضوع " بره " در شگفت می‏شود و از دستور ( روحانی زردشتی ) می‏پرسد ، او جواب می‏دهد كه آن " فره خدائی " ( پادشاهی ) است كه هنوز بهش نرسيده بيايد كه بويسوباريم ( بتازيم ؟ بشتابيم ؟ ) شايد كه پيش كه آن فره بهش رسد شاييم گرفتن ( 2 ) . در دوره ساسانيان ، آتش دختر خدا شناخته می‏شود ( 3 ) اهورامزدا كه در برخی از تعليمات زردشت مافوق همه موجودات است ، هم آفريننده خرد مقدس ( سپنت مئنيو ) و هم آفريننده روح پليد ( انگره مئنيو اهريمن ) است در عرض اهريمن قرار می‏گيرد و از طرفی طبقه‏ای پيدا می‏شوند كه با استناد به برخی تعبيرات اوستا خود اورمزدا و همچنين اهرمن را مخلوق‏ موجودی ديگر به نام " زروان " ( دهر ، زمان لايتناهی ) می‏دانند و چنين‏ افسانه می‏سازند كه : پاورقی : ( 1 - 2 ) مزديسنا و ادب پارسی ، صفحه 420 - . 421 ( 3 ) ايران در زمان ساسانيان ، صفحه . 168