نويسندگان به نام جهان اسلام است و كتابهای نفيسی دارد بنامهای : المقابسات ، الامتاع والموانستة ، الصديق والصداقة . ابوحيان در كتابهای‏ خود فراوان از استادش ياد كرده و افاضات او را بازگو كرده است . ابن‏النديم و ابن القفطی و ابن ابی اصيبعه همه از ابوسليمان ياد كرده‏اند ، ولی بطور مختصر ، و البته ابن القفطی مفصلتر بحث كرده است . جامعترين‏ بحث درباره ابوسليمان همان است كه مرحوم محمد قزوينی در جلد دوم بيست‏ مقاله ( صفحات 128 - 166 ) انجام داده است . خانه ابوسليمان ميعادگاه حكماء و فضلاء عصر بوده و خود رئيس قوم بشمار می‏آمده است . در محفل ابوسليمان كه در حقيقت يك انجمن فلسفی بوده است‏ همواره مسائل علمی و فلسفی مطرح می‏شده و حكما از يكديگر استفاده‏ می‏كرده‏اند و به تعبير ابوحيان ( مقابسه ) می‏نموده‏اند . ابوحيان آنها را در 106 مجلس جمع كرده و نام آنها را ( مقابسات ) گذاشته است . تاريخ ولادت و وفات ابوسليمان دقيقا معلوم نيست ، قدر مسلم اينست كه‏ در نيمه دوم قرن چهارم شخصيت ممتازی داشته است . مرحوم قزوينی حدس می‏زند كه ولادت ابوسليمان در حدود سال 307 و وفاتش‏ در حدود سال 380 باشد و احتمالا تا حدود 390 زنده بوده است . حكما و فضلائی كه در محفل ابوسليمان شركت می‏كرده‏اند ، غالبا شاگرد يحيی‏ بن عدی و هم شاگردان خود ابوسليمان بوده‏اند از قبيل : ابومحمد عروضی ، ابوبكر قومسی ، عيسی بن زرعة : 2 - ابوالحسن عامری نيشابوری ، از اين شخص نيز اطلاع زيادی در دست‏ نيست . ابن‏النديم و ابن القفطی و ابن ابی اصيبعه از او ذكری به ميان‏ نياورده‏اند . ياقوت در معجم الادباء از او ياد كرده است . در سه حكيم مسلمان می‏نويسد : عامری دو كتاب دارد : يكی در اخلاق به نام‏