هستم به طوری كه او به توسط من می‏شنود ، و چشم او هستم به طوری كه او به‏ توسط من می‏بيند ، و زبان و دست او هستم به طوری كه او به توسط من می‏گويد و می‏گيرد " ( 1 ) . آنچه مسلم است اينست كه در صدر اسلام ، لااقل ، در قرن اول هجری ، گروهی به نام عارف يا صوفی در ميان مسلمين وجود نداشته است . نام صوفی‏ در قرن دوم هجری پيدا شده است . می‏گويند اولين كسی كه به اين نام خوانده‏ شده است ابوهاشم صوفی كوفی است كه در قرن دوم می‏زيسته است و هم او است كه برای اولين بار در رمله فلسطين صومعه ( خانقاه ) برای عبادت‏ گروهی از عباد و زهاد مسلمين ساخت ( 1 ) تاريخ دقيق وفات ابوهاشم معلوم‏ نيست ، ابوهاشم استاد سفيان ثوری متوفا در 161 بوده است . ابوالقاسم قشيری كه خود از مشاهير عرفا و صوفيه است می‏گويد اين نام‏ قبل از سال 200 هجری پيدا شده است . نيكولسون نيز ، می‏گويد اين نام در اواخر قرن دوم هجری پيدا شده است از روايتی كه در كتاب المعيشة كافی ، جلد پنجم آمده است ظاهر می‏شود كه در زمان امام صادق عليه‏السلام گروهی‏ سفيان ثوری وعده‏ای ديگر در همان زمان يعنی در نيمه اول قرن دوم هجری به‏ اين نام پاورقی : ( 1 ) ترجمه اين حديث قدسی است : " لا يزال العبد يتقرب الی‏ بالنوافل حتی اذا احببته . فاذا احببته كنت سمعه الذی يسمع به و بصره‏ الذی يبصر به و لسانه الذی ينطق به و يده الذی يبطش بها » " . ( 2 ) تاريخ تصوف در اسلام ، تأليف دكتر قاسم غنی ، صفحه 19 در همين‏ كتاب صفحه 44 از كتاب ( صوفيه و فقراء ابن تيميه نقل می‏كند كه اول كسی‏ كه ديگر كوچكی برای صوفيه ساخت ، بعضی از پيروان عبدالواحد بن زيد بودند ، عبدالواحد از اصحاب حسن بصری است ) اگر ابوهاشم صوفی از پيروان‏ عبدالواحد باشد ، تناقضی ميان اين دو نقل نيست .