نقش خدا ( اهورامزدا ) با همان ريش و عصا و يال و كوپال به عنوان يك‏ آرم ملی بر روی تابلو بسياری از مؤسسات زردشتی در عصر حاضر به چشم‏ می‏خورد و نشانه‏ای از انحطاط فكری دوره ساسانی است . زردشتيان از يكطرف‏ مدعی خداشناسی و توحيداند و " اهورامزدا " را همان " الله " مسلمين‏ كه « لا تدركه الابصار و هو يدرك الابصار و هو اللطيف الخبير »( 1 ) است‏ . معرفی می‏كنند و از طرف ديگر شكل و شمايل برايش می‏كشند و تاج و ريش و عصا برايش می‏سازند و او را به صورت يك بت نمايش می‏دهند . حقيقه مايه شرمساری ايران و ايرانيان است كه با اينكه چهارده قرن است‏ به عاليترين مفاهيم توحيدی نائل شده‏اند و نغزترين گفتارها را به نثر و نظم در اين زمينه انشاء كرده‏اند ، خدای مجسم و شاخ و بالدار برايش بكشند و بعد هم اصرار كنند كه اين را به عنوان يك آرم ملی بپذير . اگر اين‏ انحطاط نيست پس انحطاط چيست ؟ و اگر اين بت پرستی نيست پس بت‏ پرستی در دنيا معنی ندارد . چنانكه می‏دانيم ايرانيان مسلمان آنجا كه تعبيرات اسلامی را به لغت‏ فارسی ترجمه كرده‏اند ، كلمه ( الله ) را به كلمه " خدا " ترجمه كردند كه ظاهرا مخفف " خود آی " است يعنی نا آفريده شده ، ايرانيان مسلمان‏ كلمه " الله " را هرگز " اهورا مزدا " ترجمه نكردند . بدين جهت كه‏ كلمه اهورامزدا در ميان زرتشتيان آن قدر مفهوم تجسم پيدا كرده بود كه آن‏ فرزانگان شايسته نديدند آن را ترجمه كلمه " الله " قرار دهند . چنانكه می‏دانيم يكی از مفاهيم مذهبی در دوره ساسانی كه ظاهرا مولود سياست ساسانی است ( فرايزدی ) است ، در ابتدا به نظر می‏رسد كه اين‏ مفهوم يك مفهوم معنوی و مجرد است ، ولی اندكی مطالعه روشن می‏كند كه اين‏ مفهوم نيز جنبه مادی و جسمانی دارد . پاورقی : ( 1 ) سوره انعام ، آيه . 103